Een maand alleen op reis – #5 Freetour in Praag

Mijn wekker gaat vroeg. Ik spring onder de douche en neem afscheid van Zach, die vandaag zijn reis vervolgt. Bij de receptie beneden wacht iemand van de freetour mij op. Hij brengt mij naar het plein om de hoek waar tourgidsen met paraplus met vlaggen staan te wachten. Ik voeg me bij de groep met de jongen die een Engelse vlag op de paraplu heeft. De jongen stelt zich voor: verliefd geworden op een meisje en de stad, met het meisje werkte het niet, van de stad hield hij nog altijd. Die liefde voor de stad was duidelijk merkbaar in zijn hele verhaal. Hij was een ongelofelijk getalenteerde storyteller.

De tour begint met de grote torens achter ons. De linkertoren is iets smaller dan de rechter, vertelt de gids, de linkertoren is Eva en de rechter Adam. Als je Adam volgt ga je naar het Noorden, Eva naar het Zuiden. Ik ben eens gaan opletten bij andere kerken en merkte dat dit inderdaad bijna altijd het geval was.

Daarna steekt de groep het plein over, naar de astronomische klok waar ik in mijn vorige blog al een verhaal over vertelde. Met de tour krijg ik hetzelfde verhaal te horen.

Er wordt ons vertelt over de revolutie, hoe de Joden werden behandeld, over Jan Hoest en zijn beweging, hoe het paleis zo groot is geworden, hoe de tweede wereldoorlog Praag had beïnvloed, en nog veel meer. Ruim twee uur lang werden feitjes en verhalen over mij uitgestrooid. Te veel om nu allemaal te herhalen. Ik raad je aan om naar Praag te gaan en de freetour te doen en hopelijk krijg je dezelfde geweldige verhalenverteller als ik had!

De hele stad is gevuld met verhalen. Na de tour loop ik nogmaals naar het kerkhof in de joodse wijk (zie foto) waar we kort langs waren gelopen met de tour. Het hele kerkhof ligt vol met grafstenen, veel meer dan je zou verwachten. De gids had uitgelegd waarom: in de tijd dat Praag de Joden naar deze wijk had verbannen, was op een gegeven moment het kerkhof vol. De Joden vroegen om een stuk land waar ze hun doden konden begraven, dat verzoek werd afgewezen. Wel kregen ze zakken met aarde. Het kerkhof in de Joodse wijk telt meer dan tien lagen van graven. Elke keer dat ze een nieuwe laag begonnen, werden de grafstenen opnieuw neergezet.

Vlak bij het kerkhof is de rivier de Moldau. Waar ik al het nieuwe dat ik vandaag heb geleerd in rust laat bezinken tot ik toevallig iemand uit de hostel tegenkom. Samen lunchen we, om vervolgens nog een rondje door de stad te lopen.