Een maand alleen op reis – #3 Van Berlijn naar Praag

door Sophienne Bos

Na een nachtstappen en een dag uitrusten (Ik ben driemaal aan mijn knie geopereerd in de afgelopen vijf jaar; snowboarden, een echte aanrader ;)) verlaat ik de vertrouwde stad Berlijn en ga ik naar Praag, een stad waar ik alleen verhalen over heb gehoord. Via hostelworld.com heb ik alvast twee mogelijke hostels opgezocht en ditmaal heb ik in GoogleMaps Praag als offline gebied opgeslagen.

Op het station van Berlijn raak ik aan de praat met twee jongens. Het zijn Argentijnen, de ene woont in Barcelona en de andere nog in Zuid-Amerika. Degene die nu in Barcelona woont is een beetje een blaaskaak, maar de andere lijkt me aardig.
We zijn snel uitgepraat en ik wacht weer alleen op de trein. Als die er eenmaal is loop ik naar binnen. Het is zo’n Harry Potter trein met coupes voor zes mensen. De jongens zijn achter me aangelopen en zitten ook in mijn coupe, de deur achter zich dichtgetrokken.

Ze zijn vast prima, maar ik voel me een beetje geïntimideerd. Het is zo’n jongen die met zijn aanwezigheid de hele ruimte inneemt. Ik heb geen zin in verplichtte gesprekjes en wilde eigenlijk gaan slapen, hoewel die behoefte nu verdwenen is.
Stiekem hoop ik dat er zo een conducteur aankomt en zegt dat deze plekken gereserveerd zijn, maar ik ben bang dat dat niet zo is. Na mijn verschuivingen in de trein van Amsterdam naar Berlijn, heb ik geleerd waarop te letten. Helaas. Deze stoelen zijn vrij.

De jongens praten een hele tijd in een taal die ik niet versta. We zitten met zijn drieën naast elkaar. Twee paar gestrekte benen versperren de weg naar de deur. Ik type op een mobiel zonder internet naar mijn beste vriend het hele verhaal over de jongens. “Ik moest niesen en nu kijken ze me heel raar aan. Zou ik ze kunnen weg niesen?” zie ik in de mail naar hem staan.

Drie uur verder in de trein lig ik half te slapen, half naar buiten te staren. Met de jongens heb ik niet meer gesproken. Die naast me slaapt sowieso al de hele tijd, hij ademt heel luid. We zijn sinds kort in Tsjechië (ipv alleen Duits wordt er nu in twee onverstaanbare en Engels omgeroepen). Opeens zie ik een huis op een berg met zonnestralen die door het wolkendak heen breken, alsof de hemel even open is. Praag gaat geweldig worden, dat weet ik nu zeker!