Een maand alleen op reis – # Up next? Bratislava!

door Sophienne Bos

’s Avonds eet ik met drie mensen die ik heb ontmoet in de hostel. Twee meisjes uit Australië en een jongen die momenteel in Frankrijk woont voor studie en na de zomer weer teruggaat naar Canada. Na uitbundige gesprekken in een klein restaurant is het tijd om een biertje te drinken. In de binnenstad vinden we alleen niets dat open is, en zo eindigen we in een Engelse pub, waar we een Engels biertje in het prachtige Praag drinken.

En terwijl ik daar zit krijg ik een berichtje van een vriendin die in Bratislava woont (en in Brno studeert). Ik ken haar via een internationale trainingscursus. Zij weet dat ik momenteel rond reist en stuurt: Ik ben morgen vrij! Ben je in de buurt?
Eigenlijk was ik van plan naar Wenen te gaan, maar het mooie aan mijn reis is dat ik pas op het treinstation hoef in te vullen waar ik heen ga op mijn ticket. En dus zoek ik op hoe ik van Praag naar Bratislava kan gaan.
Ik ben er morgen rond 2 uur, stuur ik terug.

Ik groet mijn nieuwe vrienden en besluit de avond jong te houden. Morgen vroeg op om eindelijk Katarina weer te zien!

Na vier uur in de trein gezeten te hebben staat ze mij met een grote glimlach op te wachten. Na een jaar lang eens in de zoveel tijd een mega bericht via Facebook Messenger te sturen, hebben we aardig wat bij te praten. Met de tram gaan we naar het centrum en zoeken we samen mijn hostel. Nadat ik heb ingecheckt en mijn spullen op de kamer heb gegooid gaan we de stad in.

De rondleiding: ‘Kijk dit is de beroemde kerk!’ ‘Waarom beroemd?’ ‘Weet ik eigenlijk niet’, ‘Kijk dit is het beroemde plein!’ ‘Waarom beroemd?’ ‘Weet ik eigenlijk niet’ belanden we in een restaurant met lokaal eten. Hier weet Katarina precies wat we moeten bestellen: alle drie typische gerechten uit Bratislava op een plank.

Super lekker! Veel schapenkaas en bacon! Dan zit je bij mij wel goed 😉

Daarna lopen we door de binnenstad naar een plek die toeristen nooit zien. De ingang via een hipster koffietentje met tafels van steigerhout waaraan mensen druk typend op Apples zitten. We lopen langs de bar en gaan de trap op. Achterin: wc’s, verder niets behalve een kastdeur. Katarina weet de weg: ze opent de kastdeur en belt aan bij de deur die eerder verborgen was.

Binnen is het donker, chique ouderwets en het ruikt naar vanille en alcohol. We zijgen neer op een zachte bank en krijgen de cocktailkaart. Even vergeet ik alles om mij heen, dat buiten de zon schijnt, de hipsters beneden en het jaar waarin wij leven. Pas als we vertrekken en de trap aflopen, langs de felverlichte koffiebar en tafels met Apples waar hevig op getypt wordt kom ik weer terug in de normale wereld.