Een maand alleen op reis – #7 Nieuwe vrienden in Bratislava

door Sophienne Bos

Katarina moet de komende twee dagen werken. Het weekend heeft ze niets. ‘Eigenlijk wil ik er ook even tussenuit,’ zegt ze, ‘Ik ben nog nooit in Kosice geweest. Zullen we daarheen?’

Kosice is de op een na grootste stad van Slowakije. ‘Doen we,’ antwoord ik.
Ik boek nog twee nachten in de hostel. Op donderdag is er een kookles. Het meisje achter de balie wijst naar de lege inschrijflijst. Ik zeg dat ik er over na zal denken en laat de lege lijst nog even leeg zijn.
Na een drankje aan de bar en een potje mens-erger-je-niet met een Engels stel ga ik naar bed. Met uitzicht op het paleis (zie foto).

De volgende ochtend staat mijn wekker vroeg. Tijd voor de freetour. Op mijn kamer zijn twee meisjes ook aan het wakker worden. Ik nodig ze uit en we gaan met zijn drieën de deur uit opzoek naar ontbijt en daarna de tour. We vinden een donker café waar ze pannenkoeken verkopen aan het plein waar de tour begint.

De twee meisjes, Franse Aude en Engelse Katy, kennen elkaar omdat ze samen een tijd in Brussel hebben gewoond.
Luid lachend op de vroege ochtend haasten we ons ontbijt en rennen daarna naar buiten. De freetour begint over 1 minuut! Bij het standbeeld zien we net een grote groep jongeren weglopen. Maar ze lijken wel heel jong. We volgen ze de brug op die over de (Donou?) gaat. Het gat tussen ons en de groep blijft even groot.
‘Ga eens vragen of ze het wel zijn!’ zegt Aude tegen Katy. Katy trekt een gekke bek, zucht en zet het daarna op een rennen.
Verbijsterd staan Aude en ik stil. We beginnen hard te lachen als we Katy wild zwaaiend iets probeert uit te leggen aan de dertien of veertien jarigen.

‘Scholieren,’ zegt Katy als ze vrolijk terug is gerend, ‘denk ik. Ze spreken geen Engels.’

We maken snel wat foto’s van de rivier en rennen daarna terug naar het standbeeld. Geen groep. Geen Freetour. Dan zie ik in de verte een groep mensen. ‘Zijn dat ze misschien?’

We lopen over het langwerpige plein naar zo ongeveer tegenover het café waar we hadden gegeten. En inderdaad daar, bij een kleiner maar beroemder standbeeld, staat een tourguide een verhaal te vertellen.’Freetour?’Hij knikt en nodigt ons uit mee te gaan. De groep staart ons drie een beetje vreemd aan als wij in lachen uitbarsten.

Foto: Blue Church (Goh, hoe zouden ze op die naam zijn gekomen?)

Ik kreeg spontaan zin in taart toen we op het einde van de tour langs deze kerk liepen!

Na de tour waar wordt uitgelegd waarom de beroemde dingen beroemd zijn en waarin wederom geweldige verhalen worden verteld (zo heeft de kerk een gouden kroon bovenop. Een hele kleine kroon. Mensen maakten de kroon belachelijk, vonden het armzalig. En dus werd beweerd dat een paard rondjes kan lopen in de kroon. Mooi niet dat ik dat geloof ;))

Ik begon de zin ‘Na de tour…’ en die zal ik nu afmaken: gingen we ergens lunchen. We belandden in een ondergronds restaurant, waar oude mannen in een achterkamertje aan het roken waren. We bestelden goulash soep en het was onwijs lekker. Goed gevuld waren we klaar om naar het paleis op de berg te lopen :) Een steile wandeling waardoor je goed je kuiten voelt aan het einde van de dag!