Een maand alleen op reis – #9 Couchsurfen in Kosice

door Sophienne Bos

Samen met Katerina stap ik vrijdagavond in de trein van Bratislava naar Kosice. Via vrienden heeft ze geregeld dat we bij iemand kunnen blijven slapen. Het is ruim vier uur met de trein, en uiteraard heeft deze vertraging. Hoewel wij dat niet doorhadden tot het bijna te laat was. Om vijf over twaalf, de oorspronkelijke arriveer tijd stapt Katerina vrolijk uit de trein. Ik volg haar het kleine stationnetje op. Het regent zachtjes en er branden slechts een paar lampen.
‘Schrijf je Kosice zo?’ vraag ik wijzend naar het bord waar Kysak opstaat.
‘Nee!’
Precies op dat moment begint te trein langzaam te rijden. We rennen naar de deur waar de conducteur nog half uithangt, goddank erg dichtbij ons. De trein maakt langzaam vaart terwijl Katerina en de conducteur kort praten over Kosice. ‘Volgende halte,’ zegt Katerina terwijl ze de trein opspringt, ‘Kom snel!’

Dit zie je alleen films! Mensen die rijdende treinen opspringen. Het feit dat ik dat zo ga doen maakt me zo zenuwachtig blij dat ik bijna vergeet te springen. Ik grijp me vast en sleur mezelf de trein in. Binnen steek ik direct mijn hoofd weer naar buiten en kijk naar het kleine stationnetje dat langzaam verdwijnt.
‘Dankjewel!’
De conducteur grijnst. ‘Geen probleem, en nu zitten, jullie.’

Als we aankomen op Kosice is de bus net vertrokken. De jongen waar we het weekend blijven logeren biedt aan ons even op te halen. Echt onwijs lief! Katerina doet vaker aan couchsurfen, ik heb dat nog nooit gedaan. Alleen zou ik dat ook niet gedaan hebben.

De jongen is ongelofelijk vriendelijk. Praat druk over het leven in Kosice en over zijn hobby’s terwijl we richting zijn huis rijden. De wijk waar hij woont: vervallen flats omringd door auto’s die in Nederland de apk niet redden, aan een prachtige rivier met aan de overkant een bos. Ik moet toegeven, ik was een beetje zenuwachtig toen we daar aankwamen. Vooral toen we de flat ingingen waar hij woonde: vieze tegeltjes, flikkerend licht, ingetikte ruitjes. Dit was precies zoals in de films.

Maar toen kwamen we het appartement in: schoon, mooi, licht, warm en vooral heel fijn. Ik was uitgeput. Onze host heeft ruim een halfuur allemaal dingen verteld die we de dag daarna zouden moeten doen, maar ik heb echt niets gehoord. Toen hij ons eindelijk het bed liet zien ben ik ook vrijwel direct in slaap gevallen.

De dag daarna nodigde Katerina en ik hem uit om met ons mee te gaan ontbijten. We reden de stad in. Na het ontbijt boodt onze host ons aan rond te leiden. Dat sloegen wij natuurlijk niet af. Kosice is prachtig.

Voor twee euro kon je de klokkentoren van de kerk inklimmen om over de stad uit te kijken. Zie je die kleine spiraal die vast zit aan de klokkentoren? Daar zitten een heleboel stijle, scheven treden waar we naar boven zijn geklommen. Bestwel spannend. Vooral als er tegenliggers naar boven of beneden waren, want die kon je onmogelijk passeren waardoor je weer een stuk terug moest lopen om ze langs te laten gaan.

Kosice, een stad waar ik nooit van gehoord had, zit vol pareltjes. Sprookjesachtige kastelen, beeldhouwwerken met zoveel details dat je de tijd verliest als je er naar kijkt en ouderwetsen paadjes en weggetjes. Er is ook een gangenstelsel onder de stad, dat helaas gesloten was toen wij er waren. Het schijnt je vrijwel overal te brengen. Redenen genoeg om ooit nog eens terug te gaan!

Helaas heb ik geen foto gemaakt van de deur van het Colosseum: en nee, dat is niet wat je nu denkt, het is namelijk een kroeg. Ergens in een zijstraat van het centrumplein zit een deur waarop stickers geplakt zijn. Als je het niet zou weten zou je er tien keer langs lopen, er hangt geen bordje en staat nergens een naam, maar door die deur heen kom je in de kroeg het Colosseum.

Eerst ga je een trap af, dan een lange gang door en dan nog een trap af. En dan ben je in een geweldige rockclub. Waar wel drie barren zijn, twee verdiepingen en een podium waar vaak bands spelen. Oeh, en een tafelvoetbaltafel :)

Deze foto komt via Google, helaas heb ik die avond niet echt een duidelijk plaatje kunnen maken.