Een maand alleen op reis – #4 Het verhaal achter de astronomische klok van Praag

door Sophienne Bos

Na de lange treinreis en wandeling naar de hostel – gelegen in een binnentuin, kwam ik achter nadat ik vijf keer heen en weer door de straat had gelopen – heb ik honger. Op mijn kamer ontmoet ik een jongen: Zach. Hij kent een restaurantje met lokaal eten: vreemd maar lekker, volgens hem. Nog drie anderen sluiten zich bij ons aan en dan gaan we op weg. De hostel ligt letterlijk in een zijstraat van het beroemde plein. In het donker kijk ik naar twee torens die de donkere hemel in reiken. Een beetje raar gezicht, aangezien er huizen voor gebouwd zijn, waardoor de rest van de kerk niet zichtbaar zijn.

We lopen het plein over en blijven staan bij de beroemde klok. Een van de jongens in het gezelschap legt uit dat de klokkenmaker zijn tijd ver vooruit was. Deze klok, geeft niet alleen de tijd aan maar ook de tijd tussen zonsopgang en zonsondergang en de plaats van de zon. Praag was zo blij met de toeristenstroom die de astronomische klok met zich meebracht dat ze bang werden dat een andere stad straks ook zo’n klokwerk zou hebben. Slim als zij waren gaven ze een feest, nodigde de klokkenmaker uit, voerde hem dronken en staken toen zijn ogen uit en verwijderde zijn tong. Zodat de klokkenmaker dit wonderwerk nergens anders kon reproduceren. Maar wat Praag niet had verwacht, was dat deze klokkenmaker zo gehavend als ze hij nu was nog altijd precies wist hoe zijn klok werkte. Op precies het juiste moment sprong hij in het mechaniek, waarbij hij zelf omkwam en de klok kapot maakte.

Pas honderd jaar later vonden ze uit hoe ze hem konden maken.

Een beetje verbijsterd kijk ik naar de klok. Naar de afwerking, de verschillende schijven, het goud en de beeldhouwwerken er om heen. Ik maak een foto. ‘Wil je op de foto?’ vraagt iemand uit het gezelschap. Ik knik. Zach komt er bij staan. Een willekeurige voorbijganger springt er ook bij. Pas in het restaurant zie ik dat het hele klokwerk niet op de foto staat. Hoewel we dat snel zijn vergeten als het heerlijke eten en bier wordt besteld.

Met zijn vieren gaan we na het eten naar een pub waar je je eigen bier kan tappen. Ik verwacht dat het verdienmodel dat ze daar gebruiken in Nederland niet bepaald legaal is. Op een groot scherm wordt bijgehouden hoeveel elke tafel heeft gedronken. In piramide vorm staat bovenaan de tafel waar het meeste bier is gedronken en onderaan de ‘verliezende’ tafels.

Na een paar biertjes getapt en gedronken te hebben merk ik hoe één van de jongens fanatiek begint te worden. Ondertussen vertelt Zach over Boston en lezen de Duitsers een Nederlandse tekst voor – wat verbazingwekkend genoeg klinkt als een Belgisch accent. Pas als de pub sluit besluiten we richting de hostel te gaan.

Redelijk aangeschoten lopen we lachend over straat. Ik blijf om de zoveel seconden staan om wederom iets moois te bewonderen en kan niet wachten om de dag daarna meer te leren over deze stad.