Een maand alleen op reis – #12 Ljubljana en haar draak

door Sophienne Bos

Onderweg naar Ljubljana krijg ik een bericht van een meisje dat ik leerde kennen in Bratislava. Zij was ’s ochtends aangekomen in Ljubljana en had op Facebook gelezen dat ik nu ook die kant uit kwam. Drie uur later sta ik naast haar in een kamer met acht bedden, waarvan er maar twee in gebruik zijn: die van haar en die van mij.

Ik neem een snelle douche – met zo’n verschrikkelijke indruk knop die je ingedrukt moet houden om water uit de douche te krijgen en waar je de temperatuur niet zelf kan instellen – en dan gaan we de stad in voor een hapje eten en een drankje. We eten op het terras aan de rivier, met uitzicht op het kasteel op de heuvel. ‘Heb je de freetour al gedaan?’

Dat heeft ze niet. We besluiten dat de dag daarna direct te gaan doen.

Wederom zit de freetour vol prachtige verhalen. Zo zie je overal draken, zelfs op de vlag van Ljubljana: de draak, wonend op de heuvel waar nu het kasteel staat, heeft de inwoners immers jaren beschermd.

Maar niet alle verhalen zijn mooi. Zo staan we op een gegeven moment op een brug, waar vroeger bakkers die zand in een broden stopte om meer geld te verdienen werden gestraft. ‘De bewoners noemde het ‘het theezakje’, iemand enig idee wat hier gebeurde?’ Ik kan me er direct iets bij voorstellen, hoewel ik dat liever niet doe. ‘Inderdaad, hier werden de bakkers in een kooi onderwater gegooid, omhoog gehaald en weer ondergedompeld. Net zolang tot het publiek er geen zin meer in had.’

Ik kijk naar de terrassen langs het water, ooit stonden daar juichende mensen. Kijkend naar hoe anderen gemarteld werden. Nu zitten er mensen te genieten van de prille zon en koffie.

De tour eindigt en we vinden dat het tijd is om de berg op te klimmen. Eens even kijken of die draak daar nog steeds leeft. De draak kunnen we helaas niet vinden. Wel een museum met de geschiedenis over Ljubljana en daarna klimmen we de toren in om van het uitzicht te genieten.

Na een hapje eten, wilde ik graag naar een buurt die de jongen in de hostel had aangeraden om te bekijken. Het is een buurt waarin de krakers leven en waar vaak punk en rockconcerten worden gegeven. het is bestwil een stukje lopen, maar naar mijn idee was het het helemaal waard. Overal waar je kijkt zie je kunst – hoewel mijn metgezellen het iets minder kunst vinden, en het liefst heel snel ergens anders heen gaan.

Graffiti, mozaïek, beeldhouwwerken, en nog veel meer. Voor de liefhebber: hier is ook een hostel (waar ik eigenlijk van plan was om naar toe te gaan).

Toevallig begint er net een concert als wij op het terrein aankomen. Na twee seconden binnen te zijn geweest, volg ik mijn metgezellen naar buiten. ‘Ik heb hier niets op tegen, maar liever niet.’

Ik kan niet anders dan begrijpen dat ze liever ergens anders heen gaan. Als je niet van keiharde muziek houdt, dan snap ik dat dit misschien niet de plek is waar je graag bent. Ik moet morgen toch vroeg op, mijn reis vervolgen. Ik kijk nog één keer achterom en volg de meiden, die onderhand al bijna het terrein af zijn, richting de ‘normale’ stad.