Een maand alleen op reis – #11 Wenen wat ben je groots

door Sophienne Bos

Zoals ik eerder al schreef ontmoette ik op de eerste ochtend in Wenen Bethany bij de freetour. Samen zijn we door de stad gewandeld, hebben de gebouwen bekeken en zijn naar een geschiedenistour gegaan. Overal grootse witte gebouwen met groene daken. We dronken koffie, aten een hotdog in de universiteitstuin en besloten naar de bibliotheek te gaan.

Volgens mij heb ik nog niet benoemd dat ik dol ben op boeken. En het liefst behang ik al mijn muren met boeken (planken met boeken, je moet ze uiteraard nog wel kunnen lezen). In een ouderwetse bibliotheek kan je me zo een paar uur verliezen.

Onderweg naar de bibliotheek liepen we opnieuw langs het operahuis. De tourguide had ons die ochtend uitgelegd dat je voor 3 euro naar de opera kon, als je maar op tijd ging. Elke dag zijn er sta-plaatsen beschikbaar, deze zijn niet te reserveren.

Toen wij rond een uur of drie die middag langsliepen zaten de eerste net gekleden mannen en vrouwen al te wachten voor de opera die ’s avonds haar deuren zou openen.

En toen waren we er: de bibliotheek!

De oude bibliotheek is echt een aanrader voor elke boekenfan. Voor een paar euro mag je naar binnen en kan je zo lang als je wilt naar boeken, schilderingen en kunst kijken. En voor een schrijver is deze plek geweldig om inspiratie op te doen; er zijn vele ‘geheime’ ruimtes: deuren in de boekenkast die naar geheime boekenkasten leiden.

Op het moment dat wij er waren werd er les gegeven aan kinderen, dat vond ik erg tof om te zien: kinderen die op zo’n inspirerende plek les krijgen.

Tegen de tijd dat we de bibliotheek uitkwamen vonden we het wel tijd om te eten en daarna een drankje te doen. Onder het eten kreeg ik een berichtje van een jongen die ik bij de kookcursus in Bratislava had ontmoet, hij was nu ook in Wenen aangekomen.

Bethany en ik besloten hem uit te nodigen voor een drankje. Na het eten hebben we wel een uur rondgelopen opzoek naar een plek om te drinken, maar konden onmogelijk een plek vinden. Uiteindelijk belandde we in een Australische pub en moest ik beschaamd Daniel berichten waar we waren.

Daniel, een Australiër, die drie weken door Europa rondreisde heeft ons maar een beetje uitgelachen dat zijn eerste drankje in Wenen uitgerekend in een Australische pub was. Ik vond het een heerlijke plek. Om na een hele dag cultuursnuiven en door Wenen heen te wandelen vanachter de bar werd toegeschreeuwd: ‘Red! Ey, Red! Another?’ Bediening op zijn best!

De ochtend daarop word ik al vroeg wakker. In mijn kamer ontmoet ik een nieuw meisje, dat net is aangekomen. Ik nodig haar spontaan uit om met mij en Bethany mee te gaan naar Schloss Schönbrunn. Zij besluit haar planning om te gooien en vandaag met ons mee te gaan en de dag daarna de binnenstad te doen.

Beneden bij het ontbijt is Bethany nergens te bekennen. Het lukt me ook niet haar te bereiken. Net als ik klaar ben met eten krijg ik een berichtje: ik kom eraan!

Het meisje uit mijn kamer is onderhand ook beneden. Met zijn drieën zoeken we de route en vertrekken.

Schloss Schönbrunn is zo groot dat het mij niet lukt het helemaal op de foto te krijgen (zie omslagfoto). Uiteindelijk besluiten we de fotoshoot van het gebouw te laten voor wat het is – er lopen immers telkens mensen voor – en besluiten door de tuinen te lopen. We lopen het pad af naar de lege fontein, en vervolgens klimmen we de heuvel op met uitzicht op Schloss Schönbrunn.

Op de eerste foto het kunstwerk (waar een heel restaurant in blijkt te zitten) boven op de heuvel, met in onze rug Schloss Schönbrunn. Op de tweede foto Schloss Schönbrunn (en Wenen) vanaf de heuvel. Terug liepen we via het bos, in plaats van weer door de brandende zon :)

Oja, en er waren oneindig veel standbeelden. Die wij vol liefde hebben geïmiteerd om eens niet een standaard toeristenfoto te hebben 😀

Al bij al een hele geslaagde dag!

Waar zal ik nu naar toe gaan?