#JeSuisCharlie

door Sophienne Bos

Op werk werd verteld dat er een groep zou meelopen. De vraag: of er mensen mee wilden lopen. Ja, en niet een paar ook! Gezamenlijk vertrokken we om half zes richting de Vijzelgracht. Onder het lopen waren we enthousiast en praatten we over andere onderwerpen. Ik verwachtte niet zoveel mensen. Het had de hele dag geregend en vaak blijven mensen binnen met regen. Maar ook hiervoor? Dat was de enige twijfel.

De Wereld op zijn Kop

door Sophienne Bos

De wereld heeft de neiging om af en toe op de kop te staan. Hij kiest zelf uit wanneer en vooral voor wie. Ik denk dat dit compleet random gaat, want ik ken mensen wiens wereld nooit op de kop staat en mensen wiens wereld keer op keer op de kop staat.
Sommigen zien het als een slecht en negatief iets. Dat is logisch, want het is moeilijk om de positieve kant van vroegtijdig overlijden of ziekte te zien. MAAR deze is er wel degelijk. Kijk eens naar de liefde. De mensen die steunen. Het feit dat je bepaalde geliefden plots vaker ziet. Het samenkomen.
En denk zelfs aan de lange termijn. Dat mijn vader dood is, dat is afschuwelijk. Dat dit moest gebeuren toen ik pas vijftien was misschien zelfs nog afschuwelijker. En nu komt de maar:MAAR als mijn vader niet was gestorven was ik waarschijnlijk nooit verhuisd naar Friesland. Dan had ik nooit in het poppodium gewerkt. Dan had ik nooit geweten dat mijn opleiding bestond, en wat het inhield. Dan had ik veel goede vrienden nooit leren kennen. Dan had ik mijn vriend niet ontmoet. Dan had ik mezelf heel anders ontplooid. En zoals ik dat nu heb gedaan, ben ik er gelukkig mee. Dat had ik dan niet.
Dat zegt niet dat ik mijn vader niet mis of blij ben dat het zo is gelopen. Dat zegt puur dat er ook aan het slechte een positieve rand kan zitten.
Zo hebben alle momenten dat je wereld op de kop staat niet alleen een negatieve maar ook een positieve kant. Het probleem zit hem in die kant zoeken, want dat is verdomd moeilijk.
We moeten moeite doen. Goed en lang nadenken en dat is het waard! Dat is het zo waard!

Dus zit je vast in de duisternis? Verlicht deze.
Neem de tijd en bedenk (nogmaals) al het positieve in je leven. Het is zoveel meer dan op het eerste gezicht lijkt 😉

Vrije Meningsuiting

door Sophienne Bos

Ik kan me niet voorstellen hoe het is om te leven zonder vrije meningsuiting. Waar je 1000 zweepslagen krijgt voor het schrijven van een blog of waar je achter de tralies belandt als je iets zegt wat ‘tegen’ de staat is.
Hier mag ik dat wel. Ik mag blogs schrijven over wat ik belangrijk vind. Ik mag zeggen dat ik Geert Wilders te ver vind gaan en ik mag vinden (en zeggen) dat ik het overdreven vind dat Prinses Beatrix en Koning Willem-Alexander loonsverhoging krijgen.
Dat komt omdat ik in Nederland ben geboren en hier momenteel woon. Ik mag zeggen wat ik denk, ik mag dit ook opschrijven en dit heb ik mijn hele leven al mogen doen.

Dromen zijn bedrog

door Sophienne Bos

Naast mij zit mijn moeder. Haar gezicht is wit weggetrokken en haar mond is een stukje open gezakt. Als verdoofd kijkt ze naar de man tegenover ons. Ik denk terug aan mijn vader. Aan hoe de vetbobbel jaren later toch een kankergezwel bleek te zijn. Hoe hij drie maanden later stierf met zijn familie aan zijn bed.
Nu zat ik in dezelfde positie. Het plekje dat maanden geleden niets had geleken bleek kanker te zijn. De verwoestende ziekte trof ons gezin opnieuw.
Terwijl de man aan de andere kant van het bureau van alles uitlegt zit ik met mijn gedachten al heel ergens anders. Bij mijn vriend, mijn broertjes… mijn opa en oma. Op dat moment besluit ik dat ik niet doodga. Mijn vader moet nog even wachten. Het doorzettingsvermogen van mijn oma en moeder moet ergens in mijn lichaam terug te vinden zijn. Een doorzetter, dat zal ik zijn. Ik sterf niet. Mijn vader moet nog even wachten.
In de auto zwijgen mijn moeder en ik. Ik ben doodsbang. Niet zo zeer voor de kanker die mijn lichaam overheerst maar 1) voor mijn moeder die nu achter het stuur zit en door de tranen nauwelijks kan zien wat ze doet en 2) voor de confrontatie thuis.
Mijn lichaam voelt verdoofd. Mijn hersenen nog meer. Ik denk terug aan mijn vader. Ik zie zijn glimlach, de angst in zijn ogen. Hij was niet bang voor de dood zei hij, hij was bang voor ons. Dat wij zonder vader zouden moeten opgroeien. En nu, nu gaat mijn moeder kapot en laat ik mijn broertjes achter. Ik ben niet bang voor de dood, ik ben bang voor de tijd. Voor de troep waarin ik mijn geliefden achterlaat.

Sinterklaas en Piet

door Sophienne Bos

Daar gaan we weer. Het is nog niet eens eind september en de zwartepietendiscussie gaat door waar hij vorig jaar geëindigd is. Is het dan echt zo moeilijk lieve mensen?

Het feest met Sinterklaas en zwarte Piet heeft voor mij ongelofelijk veel te betekenen. Weet je waarom? Omdat het feest bij mij geweldige herinneringen oproept. Zoals hoe ik met mijn vader naar een gigantisch sinterklaasfeest van zijn werk ging. Of hoe we het altijd bij mijn opa en oma vierden, hoe de bel ging en pepernoten de gang in werden gegooid en hoe wij de tuin in renden op zoek naar de pieten die de cadeautjes hadden gebracht. Over het jaar dat Sinterklaas samen met twee pieten op bezoek kwam op 5 december en ons eigenhandig de cadeautjes bracht en hoe we hem uitzwaaiden met tranen in de ogen. Of hoe de sint en zijn Pieten op school kwamen. Eén jaar klommen de pieten over het dak en een ander jaar werd Sinterklaas gebracht met een brandweerauto!
Herinneringen die gaan over een gelukkig gezin. Over een lach. Over plezier.
Een rode, groene, paarse of blauwe Piet geeft een kind net zoveel plezier, lijkt mij. En daar gaat het toch om? Plezier? Geluk? Een glimlach van een kind? Dat zijn de dingen waar dit feest om draait toch?

189618_10150103870563080_5049905_n

Okay, misschien vond ik het bijna altijd leuk ;)