Een maand alleen op reis – #8 Kookles in Bratislava

door Sophienne Bos

Na de klim naar het paleis gingen we terug naar de hostel om ons om te kleden voordat we weer de stad in zouden gaan. Daar pikten we onze nieuwe kamergenootjes op en gingen met zijn vijven de stad in om te eten en drinken.

Pas laat kwamen we terug in de hostel, waar we bij de balie zagen we de lege inschrijflijst voor de kookcursus en we besloten ons in te schrijven.

De volgende dag zijn we opnieuw door het stadscentrum gaan lopen, nu langs de plekken waar we nog niet met de tour waren geweest. Onze paden splitsen toen ik een museum in ging en zij ergens anders heen. We besloten elkaar bij de kookklas weer te zien.

Oké, dit museum over interieur (of hoe je dat dan ook noemt; ouderwetse kamers) was best tof! Maar ik was letterlijk de enige en die oudjes die daar werken spreken zo goed als geen Engels. Het eerste deel ging over de geschiedenis van wijn maken, met ouderwetse tools en dingen. Lovely, hier hadden ze ook Engelse teksten met verhaaltjes over wijn maken: dat vind ik leuk. Dingen leren, dingen lezen. Inspiratie op doen.

Daarna ging ik naar de eerste verdieping, waar alle lichten uit waren. Zodra ik de eerste kamer in ging stond een vrouw op om het licht aan te doen, die daarna een beetje achter me aan liep terwijl ik de kamers bekeek. Een beetje akward, maar dat is haar werk. Zo iets zou niet akward zijn op een moment dat er meerdere bezoekers zijn, maar er was niemand alleen ik. Dus zij hooverde om mij heen. Dan de kamer voor mij, dan achter mij. Ze liep gewoon heen en weer haar werk te doen, niet eens heel storend.

Maar toen op de tweede verdieping (opnieuw niemand, donker, vrouw legt haar tijdschrift weg om het licht aan te doen en loopt met me mee) bleef de vrouw telkens net een kamer achter mij, waar ze vervolgens met haar armen over elkaar heen naar mij staarde tot ik doorliep om me te volgen en weer naar me te staren. Het was zo vreemd, zo fout! Zo ongelofelijk ongemakkelijk.

Na het museum ben ik nog een beetje gaan rondlopen alvorens terug te keren naar de hostel om een lokale kookcursus te volgen: met fotograaf. De foto’s zijn gênant genoeg om even te delen. We kunnen zo een kookshow beginnen met al die gemaakte glimlachen 😉

De soep gemaakt van aardappelen, ui, schapenkaas, nog wat dingen en spek was super lekker 😀 Daarna gingen we met zijn alle de stad in, waar we tot in de late uurtjes in een rockbar hebben lopen drinken, dansen en tafelvoetballen!

Een maand alleen op reis – #7 Nieuwe vrienden in Bratislava

door Sophienne Bos

Katarina moet de komende twee dagen werken. Het weekend heeft ze niets. ‘Eigenlijk wil ik er ook even tussenuit,’ zegt ze, ‘Ik ben nog nooit in Kosice geweest. Zullen we daarheen?’

Kosice is de op een na grootste stad van Slowakije. ‘Doen we,’ antwoord ik.
Ik boek nog twee nachten in de hostel. Op donderdag is er een kookles. Het meisje achter de balie wijst naar de lege inschrijflijst. Ik zeg dat ik er over na zal denken en laat de lege lijst nog even leeg zijn.
Na een drankje aan de bar en een potje mens-erger-je-niet met een Engels stel ga ik naar bed. Met uitzicht op het paleis (zie foto).

De volgende ochtend staat mijn wekker vroeg. Tijd voor de freetour. Op mijn kamer zijn twee meisjes ook aan het wakker worden. Ik nodig ze uit en we gaan met zijn drieën de deur uit opzoek naar ontbijt en daarna de tour. We vinden een donker café waar ze pannenkoeken verkopen aan het plein waar de tour begint.

De twee meisjes, Franse Aude en Engelse Katy, kennen elkaar omdat ze samen een tijd in Brussel hebben gewoond.
Luid lachend op de vroege ochtend haasten we ons ontbijt en rennen daarna naar buiten. De freetour begint over 1 minuut! Bij het standbeeld zien we net een grote groep jongeren weglopen. Maar ze lijken wel heel jong. We volgen ze de brug op die over de (Donou?) gaat. Het gat tussen ons en de groep blijft even groot.
‘Ga eens vragen of ze het wel zijn!’ zegt Aude tegen Katy. Katy trekt een gekke bek, zucht en zet het daarna op een rennen.
Verbijsterd staan Aude en ik stil. We beginnen hard te lachen als we Katy wild zwaaiend iets probeert uit te leggen aan de dertien of veertien jarigen.

‘Scholieren,’ zegt Katy als ze vrolijk terug is gerend, ‘denk ik. Ze spreken geen Engels.’

We maken snel wat foto’s van de rivier en rennen daarna terug naar het standbeeld. Geen groep. Geen Freetour. Dan zie ik in de verte een groep mensen. ‘Zijn dat ze misschien?’

We lopen over het langwerpige plein naar zo ongeveer tegenover het café waar we hadden gegeten. En inderdaad daar, bij een kleiner maar beroemder standbeeld, staat een tourguide een verhaal te vertellen.’Freetour?’Hij knikt en nodigt ons uit mee te gaan. De groep staart ons drie een beetje vreemd aan als wij in lachen uitbarsten.

Foto: Blue Church (Goh, hoe zouden ze op die naam zijn gekomen?)

Ik kreeg spontaan zin in taart toen we op het einde van de tour langs deze kerk liepen!

Na de tour waar wordt uitgelegd waarom de beroemde dingen beroemd zijn en waarin wederom geweldige verhalen worden verteld (zo heeft de kerk een gouden kroon bovenop. Een hele kleine kroon. Mensen maakten de kroon belachelijk, vonden het armzalig. En dus werd beweerd dat een paard rondjes kan lopen in de kroon. Mooi niet dat ik dat geloof ;))

Ik begon de zin ‘Na de tour…’ en die zal ik nu afmaken: gingen we ergens lunchen. We belandden in een ondergronds restaurant, waar oude mannen in een achterkamertje aan het roken waren. We bestelden goulash soep en het was onwijs lekker. Goed gevuld waren we klaar om naar het paleis op de berg te lopen :) Een steile wandeling waardoor je goed je kuiten voelt aan het einde van de dag!

Een maand alleen op reis – # Up next? Bratislava!

door Sophienne Bos

’s Avonds eet ik met drie mensen die ik heb ontmoet in de hostel. Twee meisjes uit Australië en een jongen die momenteel in Frankrijk woont voor studie en na de zomer weer teruggaat naar Canada. Na uitbundige gesprekken in een klein restaurant is het tijd om een biertje te drinken. In de binnenstad vinden we alleen niets dat open is, en zo eindigen we in een Engelse pub, waar we een Engels biertje in het prachtige Praag drinken.

En terwijl ik daar zit krijg ik een berichtje van een vriendin die in Bratislava woont (en in Brno studeert). Ik ken haar via een internationale trainingscursus. Zij weet dat ik momenteel rond reist en stuurt: Ik ben morgen vrij! Ben je in de buurt?
Eigenlijk was ik van plan naar Wenen te gaan, maar het mooie aan mijn reis is dat ik pas op het treinstation hoef in te vullen waar ik heen ga op mijn ticket. En dus zoek ik op hoe ik van Praag naar Bratislava kan gaan.
Ik ben er morgen rond 2 uur, stuur ik terug.

Ik groet mijn nieuwe vrienden en besluit de avond jong te houden. Morgen vroeg op om eindelijk Katarina weer te zien!

Na vier uur in de trein gezeten te hebben staat ze mij met een grote glimlach op te wachten. Na een jaar lang eens in de zoveel tijd een mega bericht via Facebook Messenger te sturen, hebben we aardig wat bij te praten. Met de tram gaan we naar het centrum en zoeken we samen mijn hostel. Nadat ik heb ingecheckt en mijn spullen op de kamer heb gegooid gaan we de stad in.

De rondleiding: ‘Kijk dit is de beroemde kerk!’ ‘Waarom beroemd?’ ‘Weet ik eigenlijk niet’, ‘Kijk dit is het beroemde plein!’ ‘Waarom beroemd?’ ‘Weet ik eigenlijk niet’ belanden we in een restaurant met lokaal eten. Hier weet Katarina precies wat we moeten bestellen: alle drie typische gerechten uit Bratislava op een plank.

Super lekker! Veel schapenkaas en bacon! Dan zit je bij mij wel goed 😉

Daarna lopen we door de binnenstad naar een plek die toeristen nooit zien. De ingang via een hipster koffietentje met tafels van steigerhout waaraan mensen druk typend op Apples zitten. We lopen langs de bar en gaan de trap op. Achterin: wc’s, verder niets behalve een kastdeur. Katarina weet de weg: ze opent de kastdeur en belt aan bij de deur die eerder verborgen was.

Binnen is het donker, chique ouderwets en het ruikt naar vanille en alcohol. We zijgen neer op een zachte bank en krijgen de cocktailkaart. Even vergeet ik alles om mij heen, dat buiten de zon schijnt, de hipsters beneden en het jaar waarin wij leven. Pas als we vertrekken en de trap aflopen, langs de felverlichte koffiebar en tafels met Apples waar hevig op getypt wordt kom ik weer terug in de normale wereld.

Een maand alleen op reis – #5 Freetour in Praag

Mijn wekker gaat vroeg. Ik spring onder de douche en neem afscheid van Zach, die vandaag zijn reis vervolgt. Bij de receptie beneden wacht iemand van de freetour mij op. Hij brengt mij naar het plein om de hoek waar tourgidsen met paraplus met vlaggen staan te wachten. Ik voeg me bij de groep met de jongen die een Engelse vlag op de paraplu heeft. De jongen stelt zich voor: verliefd geworden op een meisje en de stad, met het meisje werkte het niet, van de stad hield hij nog altijd. Die liefde voor de stad was duidelijk merkbaar in zijn hele verhaal. Hij was een ongelofelijk getalenteerde storyteller.

De tour begint met de grote torens achter ons. De linkertoren is iets smaller dan de rechter, vertelt de gids, de linkertoren is Eva en de rechter Adam. Als je Adam volgt ga je naar het Noorden, Eva naar het Zuiden. Ik ben eens gaan opletten bij andere kerken en merkte dat dit inderdaad bijna altijd het geval was.

Een maand alleen op reis – #4 Het verhaal achter de astronomische klok van Praag

door Sophienne Bos

Na de lange treinreis en wandeling naar de hostel – gelegen in een binnentuin, kwam ik achter nadat ik vijf keer heen en weer door de straat had gelopen – heb ik honger. Op mijn kamer ontmoet ik een jongen: Zach. Hij kent een restaurantje met lokaal eten: vreemd maar lekker, volgens hem. Nog drie anderen sluiten zich bij ons aan en dan gaan we op weg. De hostel ligt letterlijk in een zijstraat van het beroemde plein. In het donker kijk ik naar twee torens die de donkere hemel in reiken. Een beetje raar gezicht, aangezien er huizen voor gebouwd zijn, waardoor de rest van de kerk niet zichtbaar zijn.

We lopen het plein over en blijven staan bij de beroemde klok. Een van de jongens in het gezelschap legt uit dat de klokkenmaker zijn tijd ver vooruit was. Deze klok, geeft niet alleen de tijd aan maar ook de tijd tussen zonsopgang en zonsondergang en de plaats van de zon. Praag was zo blij met de toeristenstroom die de astronomische klok met zich meebracht dat ze bang werden dat een andere stad straks ook zo’n klokwerk zou hebben. Slim als zij waren gaven ze een feest, nodigde de klokkenmaker uit, voerde hem dronken en staken toen zijn ogen uit en verwijderde zijn tong. Zodat de klokkenmaker dit wonderwerk nergens anders kon reproduceren. Maar wat Praag niet had verwacht, was dat deze klokkenmaker zo gehavend als ze hij nu was nog altijd precies wist hoe zijn klok werkte. Op precies het juiste moment sprong hij in het mechaniek, waarbij hij zelf omkwam en de klok kapot maakte.

Pas honderd jaar later vonden ze uit hoe ze hem konden maken.

Een beetje verbijsterd kijk ik naar de klok. Naar de afwerking, de verschillende schijven, het goud en de beeldhouwwerken er om heen. Ik maak een foto. ‘Wil je op de foto?’ vraagt iemand uit het gezelschap. Ik knik. Zach komt er bij staan. Een willekeurige voorbijganger springt er ook bij. Pas in het restaurant zie ik dat het hele klokwerk niet op de foto staat. Hoewel we dat snel zijn vergeten als het heerlijke eten en bier wordt besteld.

Met zijn vieren gaan we na het eten naar een pub waar je je eigen bier kan tappen. Ik verwacht dat het verdienmodel dat ze daar gebruiken in Nederland niet bepaald legaal is. Op een groot scherm wordt bijgehouden hoeveel elke tafel heeft gedronken. In piramide vorm staat bovenaan de tafel waar het meeste bier is gedronken en onderaan de ‘verliezende’ tafels.

Na een paar biertjes getapt en gedronken te hebben merk ik hoe één van de jongens fanatiek begint te worden. Ondertussen vertelt Zach over Boston en lezen de Duitsers een Nederlandse tekst voor – wat verbazingwekkend genoeg klinkt als een Belgisch accent. Pas als de pub sluit besluiten we richting de hostel te gaan.

Redelijk aangeschoten lopen we lachend over straat. Ik blijf om de zoveel seconden staan om wederom iets moois te bewonderen en kan niet wachten om de dag daarna meer te leren over deze stad.