Een maand alleen op reis – #13 Plots aan de Sloveense kust

door Sophienne Bos

Over een paar dagen heb ik een trainingscursus in Zagreb, Kroatië, vandaar dat ik niet te ver met de trein wil en mijn uren goed besteden. Ik open de interrail kaart en mijn oog valt op ‘Koper’ een klein havenstadje aan de Sloveense kust. Ik heb nog nooit van Koper gehoord, en besluit daar naar toe te gaan. Ik download het gebied op Google Maps en zoek twee hostels op.

’s Ochtends vroeg loop ik naar het treinstation. Helaas rijden de treinen niet, maar er is vervangend busvervoer. Ik word een bus in geleid die rechtstreeks naar Koper gaat. In plaats van mijn oorspronkelijke aankomsttijd, ben ik ruim een uur eerder, doordat de bus nergens anders stopt.

De eerste hostel was dicht, en de tweede ook. Een beetje verslagen loop ik met mijn zware tas rond. Toch maar terug gaan naar de eerste hostel? Het nog eens proberen?

Een dikke, oude man loopt naar me toe. ‘Hostel, hmm?’ Hij wijst richting de deur van de eerste hostel. Met een vriendelijk duwtje in de rug loop ik met de man mee. Binnen is de receptie gesloten. Via een donkere ruimte waar een jongen achter een computer zit, leidt de man mij naar de keuken. Vanuit een klein raampje valt zonlicht naar binnen. Verder is het donker. De grote ramen in de buurt van de bank worden geblokkeerd door twee vieze matrassen.‘Ten minutes,’ zegt de man, waarbij hij zijn vingers laat zien om zijn woorden kracht bij te zetten. Daarna verlaat hij de stinkende kamer: het is de geur van zweet en riool. Ergens wil ik weg, aan de andere kant weet ik dat er geen ander hostel is, en deze had toch echt een rating van 8,4 op hostelworld. Het moet wel oké zijn. Na tien minuten loop ik naar de jongen achter de computer om de te vragen naar het wifi wachtwoord. Hoewel de jongen geen Engels spreekt blijkt wifi universeel te zijn. Terug op de bank in de donkere keuken leg ik contact met het thuisfront.
Na dik een halfuur komt de man terug. ‘Coffee?’
Ik knik. ‘Thank you.’
Als de man koffie heeft gezet gaat hij aan een tafel zitten en zet de tv luid aan. Woont hij hier? Is hij een gast? Ik heb echt werkelijk geen idee. Ik vraag nogmaals of er iemand van het personeel komt, waarop hij opnieuw tien minuten antwoordt. Argwanend kijk ik om mij heen en check vervolgens nogmaals hostelworld. Positieve reacties. Het moet goed zijn.

Na twintig minuten hoor ik geluid bij de receptie. In een strak sportpak komt een jongen met een mountainbike binnen. Hij ruikt naar zweet en groet mij geroutineerd. ‘Five minutes,’ zegt hij en wijst naar het dichte luik voor de receptie. Ik ga op de stoel in de gang zitten. Na vijf minuten gaat het luik dan ook echt open. De jongen, nog altijd in fietsuniform, zit nu daar. Na betaald te hebben brengt hij mij naar boven. Een lange gang, met geblindeerde deuren. Bij de trap twee wc’s en verderop een ruimte met wasbakken, spiegels, en vier douchehokjes. Dan laat hij me achter in een kamer met zes bedden, geen enkel bed is in gebruik. Ik kies het enige bed waar een stopcontact in de buurt is en stop mijn tas in mijn kluisje. Ik heb al zolang gewacht, het is tijd om de omgeving te verkennen! Beneden wil ik vragen of ze een kaart van de stad hebben, maar er is niemand meer. De luiken zijn dicht, de lichten uit. De jongen achter de computer weg, de oude man nergens te bekennen. Er is geen geluid, niets. Naast de receptie hangt een rekje met flyers. Ik vis er een kaart van Koper uit..

Buiten is het heerlijk weer. Zonnig en warm. Het tegenovergestelde van de vreemde hostel. Ik loop door het dorp heen en kom uit bij de zee. Ik drink een kop koffie en eet een omelet op een terras naast de zee. De zout en visgeur maakt alles goed. Water is altijd goed voor mij geweest. Vroeger als ik gepest werd, gingen we zomers zeilen. Van dorp naar dorp. Over rivieren, meren of de zee. Daar werd ik niet gepest. Samen met de andere zeilkinderen creëerden we avonturen. Leefden we het echt leven en genoten van elke dag. Daar op dat terras, daar was ik niet alleen. Daar was ik samen met dat gevoel van avonturier zijn

Een maand alleen op reis – #12 Ljubljana en haar draak

door Sophienne Bos

Onderweg naar Ljubljana krijg ik een bericht van een meisje dat ik leerde kennen in Bratislava. Zij was ’s ochtends aangekomen in Ljubljana en had op Facebook gelezen dat ik nu ook die kant uit kwam. Drie uur later sta ik naast haar in een kamer met acht bedden, waarvan er maar twee in gebruik zijn: die van haar en die van mij.

Ik neem een snelle douche – met zo’n verschrikkelijke indruk knop die je ingedrukt moet houden om water uit de douche te krijgen en waar je de temperatuur niet zelf kan instellen – en dan gaan we de stad in voor een hapje eten en een drankje. We eten op het terras aan de rivier, met uitzicht op het kasteel op de heuvel. ‘Heb je de freetour al gedaan?’

Dat heeft ze niet. We besluiten dat de dag daarna direct te gaan doen.

Wederom zit de freetour vol prachtige verhalen. Zo zie je overal draken, zelfs op de vlag van Ljubljana: de draak, wonend op de heuvel waar nu het kasteel staat, heeft de inwoners immers jaren beschermd.

Maar niet alle verhalen zijn mooi. Zo staan we op een gegeven moment op een brug, waar vroeger bakkers die zand in een broden stopte om meer geld te verdienen werden gestraft. ‘De bewoners noemde het ‘het theezakje’, iemand enig idee wat hier gebeurde?’ Ik kan me er direct iets bij voorstellen, hoewel ik dat liever niet doe. ‘Inderdaad, hier werden de bakkers in een kooi onderwater gegooid, omhoog gehaald en weer ondergedompeld. Net zolang tot het publiek er geen zin meer in had.’

Ik kijk naar de terrassen langs het water, ooit stonden daar juichende mensen. Kijkend naar hoe anderen gemarteld werden. Nu zitten er mensen te genieten van de prille zon en koffie.

De tour eindigt en we vinden dat het tijd is om de berg op te klimmen. Eens even kijken of die draak daar nog steeds leeft. De draak kunnen we helaas niet vinden. Wel een museum met de geschiedenis over Ljubljana en daarna klimmen we de toren in om van het uitzicht te genieten.

Na een hapje eten, wilde ik graag naar een buurt die de jongen in de hostel had aangeraden om te bekijken. Het is een buurt waarin de krakers leven en waar vaak punk en rockconcerten worden gegeven. het is bestwil een stukje lopen, maar naar mijn idee was het het helemaal waard. Overal waar je kijkt zie je kunst – hoewel mijn metgezellen het iets minder kunst vinden, en het liefst heel snel ergens anders heen gaan.

Graffiti, mozaïek, beeldhouwwerken, en nog veel meer. Voor de liefhebber: hier is ook een hostel (waar ik eigenlijk van plan was om naar toe te gaan).

Toevallig begint er net een concert als wij op het terrein aankomen. Na twee seconden binnen te zijn geweest, volg ik mijn metgezellen naar buiten. ‘Ik heb hier niets op tegen, maar liever niet.’

Ik kan niet anders dan begrijpen dat ze liever ergens anders heen gaan. Als je niet van keiharde muziek houdt, dan snap ik dat dit misschien niet de plek is waar je graag bent. Ik moet morgen toch vroeg op, mijn reis vervolgen. Ik kijk nog één keer achterom en volg de meiden, die onderhand al bijna het terrein af zijn, richting de ‘normale’ stad.

 

Een maand alleen op reis – #11 Wenen wat ben je groots

door Sophienne Bos

Zoals ik eerder al schreef ontmoette ik op de eerste ochtend in Wenen Bethany bij de freetour. Samen zijn we door de stad gewandeld, hebben de gebouwen bekeken en zijn naar een geschiedenistour gegaan. Overal grootse witte gebouwen met groene daken. We dronken koffie, aten een hotdog in de universiteitstuin en besloten naar de bibliotheek te gaan.

Volgens mij heb ik nog niet benoemd dat ik dol ben op boeken. En het liefst behang ik al mijn muren met boeken (planken met boeken, je moet ze uiteraard nog wel kunnen lezen). In een ouderwetse bibliotheek kan je me zo een paar uur verliezen.

Onderweg naar de bibliotheek liepen we opnieuw langs het operahuis. De tourguide had ons die ochtend uitgelegd dat je voor 3 euro naar de opera kon, als je maar op tijd ging. Elke dag zijn er sta-plaatsen beschikbaar, deze zijn niet te reserveren.

Toen wij rond een uur of drie die middag langsliepen zaten de eerste net gekleden mannen en vrouwen al te wachten voor de opera die ’s avonds haar deuren zou openen.

En toen waren we er: de bibliotheek!

De oude bibliotheek is echt een aanrader voor elke boekenfan. Voor een paar euro mag je naar binnen en kan je zo lang als je wilt naar boeken, schilderingen en kunst kijken. En voor een schrijver is deze plek geweldig om inspiratie op te doen; er zijn vele ‘geheime’ ruimtes: deuren in de boekenkast die naar geheime boekenkasten leiden.

Op het moment dat wij er waren werd er les gegeven aan kinderen, dat vond ik erg tof om te zien: kinderen die op zo’n inspirerende plek les krijgen.

Tegen de tijd dat we de bibliotheek uitkwamen vonden we het wel tijd om te eten en daarna een drankje te doen. Onder het eten kreeg ik een berichtje van een jongen die ik bij de kookcursus in Bratislava had ontmoet, hij was nu ook in Wenen aangekomen.

Bethany en ik besloten hem uit te nodigen voor een drankje. Na het eten hebben we wel een uur rondgelopen opzoek naar een plek om te drinken, maar konden onmogelijk een plek vinden. Uiteindelijk belandde we in een Australische pub en moest ik beschaamd Daniel berichten waar we waren.

Daniel, een Australiër, die drie weken door Europa rondreisde heeft ons maar een beetje uitgelachen dat zijn eerste drankje in Wenen uitgerekend in een Australische pub was. Ik vond het een heerlijke plek. Om na een hele dag cultuursnuiven en door Wenen heen te wandelen vanachter de bar werd toegeschreeuwd: ‘Red! Ey, Red! Another?’ Bediening op zijn best!

De ochtend daarop word ik al vroeg wakker. In mijn kamer ontmoet ik een nieuw meisje, dat net is aangekomen. Ik nodig haar spontaan uit om met mij en Bethany mee te gaan naar Schloss Schönbrunn. Zij besluit haar planning om te gooien en vandaag met ons mee te gaan en de dag daarna de binnenstad te doen.

Beneden bij het ontbijt is Bethany nergens te bekennen. Het lukt me ook niet haar te bereiken. Net als ik klaar ben met eten krijg ik een berichtje: ik kom eraan!

Het meisje uit mijn kamer is onderhand ook beneden. Met zijn drieën zoeken we de route en vertrekken.

Schloss Schönbrunn is zo groot dat het mij niet lukt het helemaal op de foto te krijgen (zie omslagfoto). Uiteindelijk besluiten we de fotoshoot van het gebouw te laten voor wat het is – er lopen immers telkens mensen voor – en besluiten door de tuinen te lopen. We lopen het pad af naar de lege fontein, en vervolgens klimmen we de heuvel op met uitzicht op Schloss Schönbrunn.

Op de eerste foto het kunstwerk (waar een heel restaurant in blijkt te zitten) boven op de heuvel, met in onze rug Schloss Schönbrunn. Op de tweede foto Schloss Schönbrunn (en Wenen) vanaf de heuvel. Terug liepen we via het bos, in plaats van weer door de brandende zon :)

Oja, en er waren oneindig veel standbeelden. Die wij vol liefde hebben geïmiteerd om eens niet een standaard toeristenfoto te hebben 😀

Al bij al een hele geslaagde dag!

Waar zal ik nu naar toe gaan?

Een maand alleen op reis – #10 Op naar Wenen!

door Sophienne Bos

Vanuit Kosice met de trein naar Wenen duurt ongeveer acht uur. Acht uur naar landschappen staren, lezer, schrijven en slapen. Het is al laat als ik in Wenen aankom. De hostel waar ik heen ga is mij in Bratislava aangeraden, super dicht bij het centrum en super schoon.

Met mijn zware tas, vermoeide voetjes en oneindig enthousiasme stap ik de metro uit vlak bij de hostel. Het is na twaalven, gelukkig hebben ze een 24uurs receptie. De hostel heeft een giga lobby, met wel drie mensen achter de balie die backpackers aan het in- en uitchecken waren. Op banken waren mensen aan het slapen, praten en chillen. Vanuit een deur naast de balie kwam muziek. Er is een bar met pooltafel en er staan dronken mensen dicht tegen elkaar aan staand te praten. Ik check in op een vrouwenkamer.

Dus ik naar boven. Kom ik op de kamer brand het licht nog en hoor ik twee meisjes luid praten, dus ik dacht dat is fijn kan ik rustig uitpakken enzo. Blijkt er gewoon in twee bedden iemand te liggen slapen. Lekker rekening houden met…
Anyway ik wilde die bar beneden wel even checken, maar nadat ik mijn bed had opgemaakt en ik er heel even ging liggen is het niet gelukt om er weer uit te komen. Awesome! De meisjes hielden me wakker, maar dat maakte niet uit: ik lag. De volgende ochtend werd ik om zes uur gewekt door de oude vrouw die moest plassen en daarvoor het licht aandeed en daarna om zeven uur omdat de meisjes gingen douchen en dat was allemaal oké want ik val binnen no-time dan weer in slaap. Maar toen om half acht de meisjes hun haar gingen föhnen in de kamer wilde ik ze afschieten.

Om negen uur was ik beneden voor het ontbijt, mijn planning was oorspronkelijk tien geweest. Dik ontbijt in de hostel (4,50€) met broodjes, koffie, yoghurt, muesli, eieren en appels. Daarna heb ik gevraagd waar de freetour start. Mijn hostel was zo groot dat het zijn eigen freetour heeft. Dus om 10:30 stond ik met een groep toeristen te wachten op de guide. Tot nu toe zijn mijn guides altijd jonge, hippe mensen geweest. Dit keer was het oudere vrouw met een grijs kortpittigkapsel en zo’n band om haar hoofd. Ze sprak Engels met een heel zwaar Duits accent en schreeuwde. Ik moest echt even aan haar wennen, maar uiteindelijk was ze echt heel tof.

De tour begon aan de overkant bij de hostel, waar de naschmarkt is, een beroemde markt met heerlijk ruikende specerijen, falafel, eettentjes, snoepgoed, vlees, vis en kaas. En niet veel later staan we dan eindelijk voor het beroemde operagebouw. Dat in het echt nog grootser en indrukwekkender is.

Vanaf het begin van de tour raakte ik aan de praat met een meisje: Bethany.

We waren de enige die alleen waren, en we besloten de rest van de dag samen te blijven. Al snel had Bethany een hele planning gemaakt, die ik vervolgens compleet had omgegooid. De tour eindigde bij het kathedraal in het centrum van Wenen. Vanaf daar zijn Bethany en ik naar een geschiedenistour gegaan.

Na de tour vonden we een geweldige pianist die op het plein aan het spelen was. Eerder was ik een beetje teleurgesteld dat ik geen kleding mee had genomen om naar de opera te gaan. Nu kon ik toch nog de stad Wenen als klassieke muziekstad meemaken. Terwijl Bethany rondliep en uitzocht wat we verder zouden doen, heb ik twee uur lang naar de pianist geluisterd.

Geluk is toevalligheden die bij elkaar komen. Geluk is nieuwe dingen zien, ervaren. Nieuwe mensen ontmoeten en mee op avontuur gaan.

Een maand alleen op reis – #9 Couchsurfen in Kosice

door Sophienne Bos

Samen met Katerina stap ik vrijdagavond in de trein van Bratislava naar Kosice. Via vrienden heeft ze geregeld dat we bij iemand kunnen blijven slapen. Het is ruim vier uur met de trein, en uiteraard heeft deze vertraging. Hoewel wij dat niet doorhadden tot het bijna te laat was. Om vijf over twaalf, de oorspronkelijke arriveer tijd stapt Katerina vrolijk uit de trein. Ik volg haar het kleine stationnetje op. Het regent zachtjes en er branden slechts een paar lampen.
‘Schrijf je Kosice zo?’ vraag ik wijzend naar het bord waar Kysak opstaat.
‘Nee!’
Precies op dat moment begint te trein langzaam te rijden. We rennen naar de deur waar de conducteur nog half uithangt, goddank erg dichtbij ons. De trein maakt langzaam vaart terwijl Katerina en de conducteur kort praten over Kosice. ‘Volgende halte,’ zegt Katerina terwijl ze de trein opspringt, ‘Kom snel!’

Dit zie je alleen films! Mensen die rijdende treinen opspringen. Het feit dat ik dat zo ga doen maakt me zo zenuwachtig blij dat ik bijna vergeet te springen. Ik grijp me vast en sleur mezelf de trein in. Binnen steek ik direct mijn hoofd weer naar buiten en kijk naar het kleine stationnetje dat langzaam verdwijnt.
‘Dankjewel!’
De conducteur grijnst. ‘Geen probleem, en nu zitten, jullie.’

Als we aankomen op Kosice is de bus net vertrokken. De jongen waar we het weekend blijven logeren biedt aan ons even op te halen. Echt onwijs lief! Katerina doet vaker aan couchsurfen, ik heb dat nog nooit gedaan. Alleen zou ik dat ook niet gedaan hebben.

De jongen is ongelofelijk vriendelijk. Praat druk over het leven in Kosice en over zijn hobby’s terwijl we richting zijn huis rijden. De wijk waar hij woont: vervallen flats omringd door auto’s die in Nederland de apk niet redden, aan een prachtige rivier met aan de overkant een bos. Ik moet toegeven, ik was een beetje zenuwachtig toen we daar aankwamen. Vooral toen we de flat ingingen waar hij woonde: vieze tegeltjes, flikkerend licht, ingetikte ruitjes. Dit was precies zoals in de films.

Maar toen kwamen we het appartement in: schoon, mooi, licht, warm en vooral heel fijn. Ik was uitgeput. Onze host heeft ruim een halfuur allemaal dingen verteld die we de dag daarna zouden moeten doen, maar ik heb echt niets gehoord. Toen hij ons eindelijk het bed liet zien ben ik ook vrijwel direct in slaap gevallen.

De dag daarna nodigde Katerina en ik hem uit om met ons mee te gaan ontbijten. We reden de stad in. Na het ontbijt boodt onze host ons aan rond te leiden. Dat sloegen wij natuurlijk niet af. Kosice is prachtig.

Voor twee euro kon je de klokkentoren van de kerk inklimmen om over de stad uit te kijken. Zie je die kleine spiraal die vast zit aan de klokkentoren? Daar zitten een heleboel stijle, scheven treden waar we naar boven zijn geklommen. Bestwel spannend. Vooral als er tegenliggers naar boven of beneden waren, want die kon je onmogelijk passeren waardoor je weer een stuk terug moest lopen om ze langs te laten gaan.

Kosice, een stad waar ik nooit van gehoord had, zit vol pareltjes. Sprookjesachtige kastelen, beeldhouwwerken met zoveel details dat je de tijd verliest als je er naar kijkt en ouderwetsen paadjes en weggetjes. Er is ook een gangenstelsel onder de stad, dat helaas gesloten was toen wij er waren. Het schijnt je vrijwel overal te brengen. Redenen genoeg om ooit nog eens terug te gaan!

Helaas heb ik geen foto gemaakt van de deur van het Colosseum: en nee, dat is niet wat je nu denkt, het is namelijk een kroeg. Ergens in een zijstraat van het centrumplein zit een deur waarop stickers geplakt zijn. Als je het niet zou weten zou je er tien keer langs lopen, er hangt geen bordje en staat nergens een naam, maar door die deur heen kom je in de kroeg het Colosseum.

Eerst ga je een trap af, dan een lange gang door en dan nog een trap af. En dan ben je in een geweldige rockclub. Waar wel drie barren zijn, twee verdiepingen en een podium waar vaak bands spelen. Oeh, en een tafelvoetbaltafel :)

Deze foto komt via Google, helaas heb ik die avond niet echt een duidelijk plaatje kunnen maken.