Douane… Menzies… en Schipholschipholschiphol

door Sophienne Bos

Zo. In een achtbaan van emoties heb ik vandaag gezeten. Wat heb ik veel gevoeld.

Het begon allemaal rond mijn lunchpauze op werk, waar mijn broertje mij belde. Hij zat met een probleem. Een vriend van hem uit Saudi-Arabië had hem een verjaardagscadeau gestuurd en dat lag nu bij Menzies op Schiphol. Mijn broertje moest binnen 18 uur dat pakket ophalen, anders zou hij per dag mega veel moeten gaan betalen (bovenop de 69,31 die hij sowieso moest betalen). Maar mijn broertje woont in Friesland en had niet de mogelijkheid om naar Schiphol te komen en ik… ik woon in Amsterdam, dus ik was de dupe.

Ik was deze ochtend vroeg begonnen met werk, waardoor ik om kwart over vijf al naar huis mocht. Super fijn, want ik was moe en wilde vroeg mijn bedje in duiken met een restje Babotie dat ik nog in de koelkast had staan en lekker hersenloze televisie. Streep dat maar door. Rond half zes zette ik mijn fiets thuis neer en ging met de tram naar de trein naar Schiphol. En ik was zo moe en chagrijnig en ik vroeg me af waarvoor ik dit deed terwijl ik zo graag rustig thuis had kunnen zitten. Ik kreeg een appje waarin stond dat ik écht een goed mens was. En toen wist ik weer waarvoor ik het deed, natuurlijk. Voor mijn broertje. Waar ik van houd en van wie ik wil dat hij gelukkig is. Vanaf Schiphol ging ik met de bus naar Menzies, dat dik een kwartier rijden was en daar stond ik dan. Op een industrietrein waar duizend vrachtwagens reden.

1000 zweepslagen

door Sophienne Bos

Zweepslagen, geen twintig, geen honderd. Duizend.

Als je dat hoort, dan denk je dat je een boek leest. Een boek waarin de schrijver ongelofelijk overdrijft. In het nu populaire Hungergames worden zweepslagen als straf gebruikt, maar ook in vele andere fantasy en geschiedenis boeken. Als ik het lees voel ik bijna de pijn van het personage en voel de striemen op hun ruggen nabranden wanneer ze verzorgd worden.
 
(Wordt Raif Badawi straks verzorgd?)
(Worden de vrouwen die achter het stuur zitten straks verzorgd?)
(Wordt Mohammed straks verzorgd?)
(Wordt…)

In films komen zweepslagen voor. Met rillingen die over mijn hele lichaam trekken en een spoor van kippenvel achterlaten kijk ik naar de scene’s. De slaven in Egypte die werden geslagen als ze niet hard genoeg werkten, de zwarte slaven die geslagen werden tot ze niet meer konden lopen en de gevangen die zonder eerlijk proces midden in de stad aan een paal werden geketend, om vervolgens slag na slag het bloed te laten opspatten.
Dat is verleden tijd. Toch?
Dat zijn films. Toch?
Voor ons wel, gelukkig. In Nederland bestaat geen doodstraf, bestaan geen duizend zweepslagen.

Doof

door Sophienne Bos

Vanochtend in de trein was ik in gesprek, hoe we erop uit kwamen weet ik niet goed meer, maar we stelde elkaar de welbekende vraag: ‘Als je moest kiezen. Je ogen of je oren?’
Het is een bijna onmogelijke afweging, want zonder oren kan ik nooit meer muziek luisteren, niet meer in de kroeg dronken gesprekken voeren en zal ik nooit meer de stemmen van mijn geliefden horen.
Maar zonder ogen… zonder ogen kan ik de pracht van de wereld niet meer zien, kan ik niet lezen en dan kan ik niet schrijven. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn voor mij om niet te kunnen lezen en schrijven! Geen nieuwe werelden en extra levens, dan heb ik alleen nog maar een donkere wereld, die ik wellicht vorm kan geven met mijn handen.
Dat doet me denken aan de televisieserie Avatar, waar een blind meisje door middel van schokgolven de wereld om haar heen kan zien. Eigenlijk doet zij het omgekeerde van wat vleermuizen doen. (Zij voelt de aarde en voelt wat er is, vleermuizen voelen waar de dingen zijn, dus de leegte)
Maar ach, ik dwaal af. Blind of doof?
Ik zou dus kiezen voor doof, denk ik. Maar dan mis ik al die geluiden… Moeilijk, moeilijk.
Nu bij rtl Late Night, zit ook een doof meisje, dat dankzij de huidige technologie sinds kort weer kan horen. Ze traint zichzelf in geluiden. Ze hoort niet zoals jij en ik, maar ze kan horen.

Vliegtuigen…

door Sophienne Bos

Op 13 juli stond ik op Schiphol. Voor het eerst in mijn leven ging ik een lange afstand vliegen. Ik had er onwijs, ongelofelijk, mega, über veel zin in!! Ook al riep iedereen om mij heen dat twaalf uur vliegen écht geen pretje zou zijn, vooral niet vanwege de tussenstop op Aruba. Waar je vast zit in een vliegtuig dat twee of drie uur stilstaat.
De incheck rij vond ik leuk, de bagage drop off rij vond ik leuk, de paspoort controle – die tegenwoordig elektronisch is – vond ik leuk en het taxfree shopping gedeelte vond ik leuk. En zo vonden vele kinderen om mij heen dat ook. De volwassenen vonden het iets minder, leek zo.
Daarna moesten we bij de gate een uur wachten voordat de handbagage gecontroleerd zou worden, dat vond ik ook leuk. Er liepen marechaussee mannetjes rond met angstaanjagend grote wapens, die vond ik ook leuk, hoewel ze me ook het gevoel gaven dat ik drugs en bommen op zak had, hoewel dat uiteraard niet het geval was.
Ik moest tien keer plassen en zelfs het naar de wc en terug lopen vond ik leuk, ja zelfs de vrouwenrij vond ik leuk.

Alles was leuk want ik ging op vakantie! Ik was op Schiphol en stond aan het begin van een vakantie. Wat een feest. Zo stonden er honderden, duizenden, misschien wel miljoenen mensen op Schiphol. Dag in. Dag uit. Niet iedereen zal het zo leuk gevonden hebben als ik, waarschijnlijk was niemand zo overenthousiast als ik, maar Schiphol is het begin en het einde van een (meestal) goede tijd.

Pijn

door Sophienne Bos

Er is zo intens veel om over te schrijven, maar ik weet gewoon niet meer waar ik moet beginnen. De zon begint te schijnen en de halfdode hondenfoto’s verschijnen direct op Facebook. Ik zou een boekwerk kunnen schrijven over hoe zielig en onmenselijk het is, al is mijn mening wat dat betreft te verkleinen tot één enkel zinnetje: ‘Mensen die een hond (of ander dier) als huisdier nemen, moeten hiervoor zorgen.’ Ik kan de discussie aangaan over ‘wat’ die zorg nou precies inhoud, want de één vind dat bij ‘zorg’ aandacht hoort, de ander dat ‘eten’ voldoende is. Ik kan de discussie aangaan over het woord ‘moeten’, kun je zoiets van iemand vragen dan?

Ik vind dat mensen die een hond (of ander dier) als huisdier nemen, hiervoor moeten zorgen. Dat ze de hond voldoende eten, drinken en liefde geven. Dat ze de hond genoeg uitlaten (wat bedoel je precies met ‘uitlaten’ – niet alleen dat blokje om, maar ook voldoende laten loslopen en rennen). Dat ze de hond naar de huisarts nemen als je zelf niet weet wat je moet doen, ongeacht de kosten! Als je een hond (of ander dier) als huisdier neemt gaat dit hoe dan ook geld kosten! Ik vind dat je je huisdier niet mag mishandelen (wat bedoel je precies met ‘mishandelen’? – ALLES! Geen pijn doen, niet verwaarlozen, niet uithongeren, niet in een warme, nee hete, auto laten etc.) .

Maar ik begrijp ook dat zoiets niet te controleren valt of af te dwingen… dus ik hoop dat genoeg mensen opletten en ingrijpen voordat een hond dood gaat, zoals de foto van een uitgemergeld honden lijkje die mij aan het schrijven kreeg.