Wat is nog echt?

door Sophienne Bos

Levend in een wereld met videoclips, tv-programma’s, tijdschriften en weet ik veel wat allemaal nog meer waarin dunne vrouwen worden geshowd, hoor je steeds meer mensen over plastische chirurgie en de voordelen van fotoshop. Dunner, grotere borsten en billen, kaarsrechten tanden, langere wimpers, vlekkeloze huidjes… Ons droombeeld is onderhand nauwelijks meer menselijk.

Dat droombeeld moeten we dus loslaten. We moeten gewoon in de spiegel kijken en blij zijn met wat we zien. (Makkelijk gezegd hè?)

Door een knieoperatie heb ik een week bij mijn moeder op de bank gezeten. In een trainingsbroek, wijde shirtjes en zonder make-up heb ik meerdere netflixmarathons gehouden. Normaal draag ik make-up, ik ben geen fan van de sproeten op mijn gezicht (hoewel ik zo ook echt niet haat hoor!) en onder mijn ogen is de huid wat blauwer. Wat doe je dan? Make-up :) Oja, en mijn wimpers zijn heel licht blond, dus met mascara zie je ze tenminste.
Kijk, ik doe geregeld boodschappen met een ‘naakt’ gezicht en verschijn ook wel eens make-uploos op school, het is niet alsof ik dat niet kan. Maar ik doe het liever niet.
Anyway, terug naar die week op de bank. Elke ochtend keek ik in de spiegel en vond ik mijn hoofd wel prima zo, elke dag weer een beetje meer. Ik moest er echt aan wennen in het begin. Ik heb ook al mijn bezoek zonder make-up ontvangen en ben met mijn moeder nog de stad in geweest met kaal hoofd. Prima. Ik maakte een selfie voor een vriendin om mijn naakte hoofd even te showen.

Op de foto zag ik mijn sproeten niet.
Wat raar?

Mijn mobiel fotoshopt, automatisch schijnbaar. Hij maakt van mijn huid een vlekkeloze huidje (en dus sproetloos) daarnaast kun je instellen dat je gezicht smaller wordt gemaakt en dat je ogen groter zijn op de foto.

Onderstaande foto’s: links de eerste selfie, rechts vijf minuten later maar dan zonder de glamour-stand.

20151019_14385420151019_144752

Zegt dat niet iets over de maatschappij? Dat er vanuit gegaan wordt dat we niet genoeg nemen met onszelf en dus onder het foto’s maken onszelf al willen bewerken zodat we mooier lijken? Het doet me denken aan die Southpark aflevering die laatst weer op tv was, waarbij het lelijke meisje uit het cheerleader team opeens de mooiste is, omdat ze bewerkte foto’s heeft. Al geloof ik daar niet in. We kunnen nog zo mooi op de foto’s lijken, maar dat verandert toch niet hoe mensen ons in het écht zien? Ik kan mijzelf in het echt niet tien kilo lichter fotoshoppen?

In gesprekken om mij heen merk ik ook dat plastische chirurgie niet meer een taboe is. Het enige probleem zijn de kosten. Mensen praten er steeds openlijker over: ‘Ja, ik zou dat en dat wel willen veranderen. Beetje vet weg, hier wat strakker, hier een lift.’ Afgelopen week zat ik de trein met een jongen die het wel wist. Als hij 100.000 euro had zou hij eerst een ‘hollywood’ gebit nemen, vervolgens biceps en blokjes in zijn buik laten implanteren. Op zijn voorhoofd vond hij de botten een beetje uitsteken, dus huid open en die botten bijschaven. Tot slot zijn gezicht wat strakker trekken. Deze jongen was 24? En al bekend met botox en fillers.

En eigenlijk was hij niet eens echt een uitzondering, hij had wat meer wensen dan de meeste die ik spreek en ik schrok ervan omdat hij er gewoon goed uitzag. Maar dat ‘goed’ eruitzien, is dat nog wel mogelijk als je normaal bent? 20151221_183059

Ik weet wel dat ik als zestien jarige geregeld op sites mijn onzekerheid wegpraatte door te kijken naar foto’s van celebraties met en zonder make-up. Met en zonder fotoshop. Omdat daar plots de mensen op wie ik zo jaloers was een stuk menselijker werden.
Nu ben ik wat ouder, niet meer jaloers. Nog niet blij met hoe ik eruit zie, maar relatief tevreden. Ik begin in ieder geval te wennen aan het feit dat de meeste dingen niet echt zijn. Net zoals dat er genoeg mensen op Facebook ‘zonder make-up’ foto’s plaatsen en de veeg foundation gewoon zichtbaar is. Net zoals dat in tijdschriften gefotoshopt wordt. Net zoals dat op televisie de lelijke shots worden verwijdert en uit series foto’s altijd de mooie worden gekozen. En dat modellen niet de standaardvrouw zijn, maar juist de uitzondering.

Ach, voorlopig houd ik het bij make-up. Ik betwijfel of ik snel het risico neem om vrijwillig in mijn lichaam te laten snijden. Na die verplichte operaties ben ik wel een beetje klaar met dat revalideren.