Liefde alleen niet genoeg

door Sophienne Bos

Een tijdje geleden kwam ik een schrijfwedstrijd tegen. De uitdaging: schrijf in precies 335 woorden (inclusief titel) een verhaal met het thema ‘Eerste liefde’.
335 woorden. Precies. Zoiets had ik nog niet eerder gedaan. Leuk, dacht ik, ik doe mee.
Er waren vier prijzen: de 1e, 2e en 3e prijs en voor het meest ontroerende verhaal een illustratie bij je verhaal.

En na een paar weken, toen ik al bijna vergeten had dat ik mee had gedaan, kreeg ik de e-mail waarin stond dat uit 146 inzendingen mijn verhaal het meest ontroerende verhaal is geworden.

Liefde alleen niet genoeg (eigenlijk had het Liefde alleen is niet genoeg moeten zijn, maar dan waren het 336 woorden. En achteraf vind ik dit nog mooier ook).

‘Ik hou van je,’ fluister ik tegen de dichte deur.illustratie
Het kussen naast het mijne is nog warm. Zijn geur hangt in de kamer. De geur die mij doet denken aan limoengras, hoewel hij daar niet eens van houdt.

Sociaal onhandig

door Sophienne Bos

Een half jaar geleden gaf ik voor mijn minor een workshop over complimenten geven en ontvangen. Wij Nederlanders zijn daar namelijk niet zo goed in. Er is zelfs een complimenten ABC: Accuraat (de feiten kloppen, de ander heeft het zelf gedaan), Betrouwbaar (wat je zegt is oprecht, geloofwaardig en realistisch) en Constructief (de ander heeft er wat aan en/of is belangrijk voor hem).

Zelf geef ik heel vaak complimenten. Of eigenlijk, ik zeg vaak wat ik denk: ‘Wat een leuke ketting.’ ‘Wat een mooie jurk.’ ‘Wat heb je dat goed gedaan.’ ‘Ik vind het zo knap dat jij altijd…’ etc. Nogmaals, ik zeg vaak wat ik denk, dus je hoort het ook als ik iets niet goed vind gaan of niet leuk vond.

Maar, wat blijkt, als ik iemand benijd/bewonder dan kan ik er dus helemaal niets van. Dan ben ik ongelooflijk sociaal onhandig. Gisteren bij Notes of a dirty old man probeerde ik Roos Vlogman te complimenteren: ‘Jij bent echt angstaanjagend,’ zei ik.

Geluidloze schreeuw

door Sophienne Bos

op handen en knieën
tussen de opkomende lentebloemen
je mond wijd open
gillen, deed je
voordat je geluid op was
huilen, deed je
voordat je tranen op waren
wat er is gebeurd
weten de voorbijgangers niet
maar ik zie de dood in je ogen
wie ben jij net verloren?

Wat is nog echt?

door Sophienne Bos

Levend in een wereld met videoclips, tv-programma’s, tijdschriften en weet ik veel wat allemaal nog meer waarin dunne vrouwen worden geshowd, hoor je steeds meer mensen over plastische chirurgie en de voordelen van fotoshop. Dunner, grotere borsten en billen, kaarsrechten tanden, langere wimpers, vlekkeloze huidjes… Ons droombeeld is onderhand nauwelijks meer menselijk.

Dat droombeeld moeten we dus loslaten. We moeten gewoon in de spiegel kijken en blij zijn met wat we zien. (Makkelijk gezegd hè?)

Dromer

door Sophienne Bos

als je constant met je hoofd in de wolken zit
moet je landen
het wordt tijd om te stoppen met dromen
het wordt tijd de realiteit onder ogen te zien
het wordt tijd om je verstand na lange tijd weer te gebruiken
land kleine meid
dromen brengt slechts narigheid
wat gebeurd is
is gebeurd
kom met je hoofd uit die wolken
zet je voeten op de grond
en leef
leef, kleine meid, leef
op een dag is de realiteit zo slecht niet meer
dan zal de lijn tussen droom en realiteit verzwakken
maar nu
nu moet je eerst landen
voordat je jezelf verliest in de prachtige dromen
die je hebt
die je de realiteit laten ontvluchten
land mijn kleine meid
richt je kin op
en straal
zoals je vroeger deed
zoals je deed voordat je een dromer was