Een maand alleen op reis – # Up next? Bratislava!

door Sophienne Bos

’s Avonds eet ik met drie mensen die ik heb ontmoet in de hostel. Twee meisjes uit Australië en een jongen die momenteel in Frankrijk woont voor studie en na de zomer weer teruggaat naar Canada. Na uitbundige gesprekken in een klein restaurant is het tijd om een biertje te drinken. In de binnenstad vinden we alleen niets dat open is, en zo eindigen we in een Engelse pub, waar we een Engels biertje in het prachtige Praag drinken.

En terwijl ik daar zit krijg ik een berichtje van een vriendin die in Bratislava woont (en in Brno studeert). Ik ken haar via een internationale trainingscursus. Zij weet dat ik momenteel rond reist en stuurt: Ik ben morgen vrij! Ben je in de buurt?
Eigenlijk was ik van plan naar Wenen te gaan, maar het mooie aan mijn reis is dat ik pas op het treinstation hoef in te vullen waar ik heen ga op mijn ticket. En dus zoek ik op hoe ik van Praag naar Bratislava kan gaan.
Ik ben er morgen rond 2 uur, stuur ik terug.

Ik groet mijn nieuwe vrienden en besluit de avond jong te houden. Morgen vroeg op om eindelijk Katarina weer te zien!

Na vier uur in de trein gezeten te hebben staat ze mij met een grote glimlach op te wachten. Na een jaar lang eens in de zoveel tijd een mega bericht via Facebook Messenger te sturen, hebben we aardig wat bij te praten. Met de tram gaan we naar het centrum en zoeken we samen mijn hostel. Nadat ik heb ingecheckt en mijn spullen op de kamer heb gegooid gaan we de stad in.

De rondleiding: ‘Kijk dit is de beroemde kerk!’ ‘Waarom beroemd?’ ‘Weet ik eigenlijk niet’, ‘Kijk dit is het beroemde plein!’ ‘Waarom beroemd?’ ‘Weet ik eigenlijk niet’ belanden we in een restaurant met lokaal eten. Hier weet Katarina precies wat we moeten bestellen: alle drie typische gerechten uit Bratislava op een plank.

Super lekker! Veel schapenkaas en bacon! Dan zit je bij mij wel goed 😉

Daarna lopen we door de binnenstad naar een plek die toeristen nooit zien. De ingang via een hipster koffietentje met tafels van steigerhout waaraan mensen druk typend op Apples zitten. We lopen langs de bar en gaan de trap op. Achterin: wc’s, verder niets behalve een kastdeur. Katarina weet de weg: ze opent de kastdeur en belt aan bij de deur die eerder verborgen was.

Binnen is het donker, chique ouderwets en het ruikt naar vanille en alcohol. We zijgen neer op een zachte bank en krijgen de cocktailkaart. Even vergeet ik alles om mij heen, dat buiten de zon schijnt, de hipsters beneden en het jaar waarin wij leven. Pas als we vertrekken en de trap aflopen, langs de felverlichte koffiebar en tafels met Apples waar hevig op getypt wordt kom ik weer terug in de normale wereld.

Een maand alleen op reis – #5 Freetour in Praag

Mijn wekker gaat vroeg. Ik spring onder de douche en neem afscheid van Zach, die vandaag zijn reis vervolgt. Bij de receptie beneden wacht iemand van de freetour mij op. Hij brengt mij naar het plein om de hoek waar tourgidsen met paraplus met vlaggen staan te wachten. Ik voeg me bij de groep met de jongen die een Engelse vlag op de paraplu heeft. De jongen stelt zich voor: verliefd geworden op een meisje en de stad, met het meisje werkte het niet, van de stad hield hij nog altijd. Die liefde voor de stad was duidelijk merkbaar in zijn hele verhaal. Hij was een ongelofelijk getalenteerde storyteller.

De tour begint met de grote torens achter ons. De linkertoren is iets smaller dan de rechter, vertelt de gids, de linkertoren is Eva en de rechter Adam. Als je Adam volgt ga je naar het Noorden, Eva naar het Zuiden. Ik ben eens gaan opletten bij andere kerken en merkte dat dit inderdaad bijna altijd het geval was.

Een maand alleen op reis – #4 Het verhaal achter de astronomische klok van Praag

door Sophienne Bos

Na de lange treinreis en wandeling naar de hostel – gelegen in een binnentuin, kwam ik achter nadat ik vijf keer heen en weer door de straat had gelopen – heb ik honger. Op mijn kamer ontmoet ik een jongen: Zach. Hij kent een restaurantje met lokaal eten: vreemd maar lekker, volgens hem. Nog drie anderen sluiten zich bij ons aan en dan gaan we op weg. De hostel ligt letterlijk in een zijstraat van het beroemde plein. In het donker kijk ik naar twee torens die de donkere hemel in reiken. Een beetje raar gezicht, aangezien er huizen voor gebouwd zijn, waardoor de rest van de kerk niet zichtbaar zijn.

We lopen het plein over en blijven staan bij de beroemde klok. Een van de jongens in het gezelschap legt uit dat de klokkenmaker zijn tijd ver vooruit was. Deze klok, geeft niet alleen de tijd aan maar ook de tijd tussen zonsopgang en zonsondergang en de plaats van de zon. Praag was zo blij met de toeristenstroom die de astronomische klok met zich meebracht dat ze bang werden dat een andere stad straks ook zo’n klokwerk zou hebben. Slim als zij waren gaven ze een feest, nodigde de klokkenmaker uit, voerde hem dronken en staken toen zijn ogen uit en verwijderde zijn tong. Zodat de klokkenmaker dit wonderwerk nergens anders kon reproduceren. Maar wat Praag niet had verwacht, was dat deze klokkenmaker zo gehavend als ze hij nu was nog altijd precies wist hoe zijn klok werkte. Op precies het juiste moment sprong hij in het mechaniek, waarbij hij zelf omkwam en de klok kapot maakte.

Pas honderd jaar later vonden ze uit hoe ze hem konden maken.

Een beetje verbijsterd kijk ik naar de klok. Naar de afwerking, de verschillende schijven, het goud en de beeldhouwwerken er om heen. Ik maak een foto. ‘Wil je op de foto?’ vraagt iemand uit het gezelschap. Ik knik. Zach komt er bij staan. Een willekeurige voorbijganger springt er ook bij. Pas in het restaurant zie ik dat het hele klokwerk niet op de foto staat. Hoewel we dat snel zijn vergeten als het heerlijke eten en bier wordt besteld.

Met zijn vieren gaan we na het eten naar een pub waar je je eigen bier kan tappen. Ik verwacht dat het verdienmodel dat ze daar gebruiken in Nederland niet bepaald legaal is. Op een groot scherm wordt bijgehouden hoeveel elke tafel heeft gedronken. In piramide vorm staat bovenaan de tafel waar het meeste bier is gedronken en onderaan de ‘verliezende’ tafels.

Na een paar biertjes getapt en gedronken te hebben merk ik hoe één van de jongens fanatiek begint te worden. Ondertussen vertelt Zach over Boston en lezen de Duitsers een Nederlandse tekst voor – wat verbazingwekkend genoeg klinkt als een Belgisch accent. Pas als de pub sluit besluiten we richting de hostel te gaan.

Redelijk aangeschoten lopen we lachend over straat. Ik blijf om de zoveel seconden staan om wederom iets moois te bewonderen en kan niet wachten om de dag daarna meer te leren over deze stad.

Een maand alleen op reis – #3 Van Berlijn naar Praag

door Sophienne Bos

Na een nachtstappen en een dag uitrusten (Ik ben driemaal aan mijn knie geopereerd in de afgelopen vijf jaar; snowboarden, een echte aanrader ;)) verlaat ik de vertrouwde stad Berlijn en ga ik naar Praag, een stad waar ik alleen verhalen over heb gehoord. Via hostelworld.com heb ik alvast twee mogelijke hostels opgezocht en ditmaal heb ik in GoogleMaps Praag als offline gebied opgeslagen.

Op het station van Berlijn raak ik aan de praat met twee jongens. Het zijn Argentijnen, de ene woont in Barcelona en de andere nog in Zuid-Amerika. Degene die nu in Barcelona woont is een beetje een blaaskaak, maar de andere lijkt me aardig.
We zijn snel uitgepraat en ik wacht weer alleen op de trein. Als die er eenmaal is loop ik naar binnen. Het is zo’n Harry Potter trein met coupes voor zes mensen. De jongens zijn achter me aangelopen en zitten ook in mijn coupe, de deur achter zich dichtgetrokken.

Een maand alleen op reis – #2 Nachtleven Berlijn

door Sophienne Bos

Nadat ik mijn bed heb opgemaakt en mijn spullen in een kluisje heb gedropt loop ik naar beneden. Zonder twijfel ga ik naar de ronde tafel in de hoek. ‘Zit hier iemand?’ vraag ik in het Engels. Het antwoord is nee en ik neem plaats.

Er zit een meisje uit Turkije die in Londen woont, een meisje uit Canada die in Berlijn woont, een jongen uit Duitsland die een woning in Berlijn zoekt, nog een jongen die een woning (en baan) in Berlijn zoekt en twee Zweden.

We praten over reizen, het leven, wat we doen en wat we willen doen. Hostelgangers zijn mensen die uitzoeken wie ze zijn, wordt geconcludeerd. Ik kan niet anders dan het daarmee eens zijn. Hoewel ik een jaar heb geroepen dat ik na mijn studie aan het werk wilde ben ik alleen maar meer gaan twijfelen of ik niet beter toch een Master kan gaan doen: uiteindelijk werd het geen van beide, ik ging deze reis maken en verschoof mijn dilemma.