Een maand alleen op reis – #11 Wenen wat ben je groots

door Sophienne Bos

Zoals ik eerder al schreef ontmoette ik op de eerste ochtend in Wenen Bethany bij de freetour. Samen zijn we door de stad gewandeld, hebben de gebouwen bekeken en zijn naar een geschiedenistour gegaan. Overal grootse witte gebouwen met groene daken. We dronken koffie, aten een hotdog in de universiteitstuin en besloten naar de bibliotheek te gaan.

Volgens mij heb ik nog niet benoemd dat ik dol ben op boeken. En het liefst behang ik al mijn muren met boeken (planken met boeken, je moet ze uiteraard nog wel kunnen lezen). In een ouderwetse bibliotheek kan je me zo een paar uur verliezen.

Onderweg naar de bibliotheek liepen we opnieuw langs het operahuis. De tourguide had ons die ochtend uitgelegd dat je voor 3 euro naar de opera kon, als je maar op tijd ging. Elke dag zijn er sta-plaatsen beschikbaar, deze zijn niet te reserveren.

Toen wij rond een uur of drie die middag langsliepen zaten de eerste net gekleden mannen en vrouwen al te wachten voor de opera die ’s avonds haar deuren zou openen.

En toen waren we er: de bibliotheek!

De oude bibliotheek is echt een aanrader voor elke boekenfan. Voor een paar euro mag je naar binnen en kan je zo lang als je wilt naar boeken, schilderingen en kunst kijken. En voor een schrijver is deze plek geweldig om inspiratie op te doen; er zijn vele ‘geheime’ ruimtes: deuren in de boekenkast die naar geheime boekenkasten leiden.

Op het moment dat wij er waren werd er les gegeven aan kinderen, dat vond ik erg tof om te zien: kinderen die op zo’n inspirerende plek les krijgen.

Tegen de tijd dat we de bibliotheek uitkwamen vonden we het wel tijd om te eten en daarna een drankje te doen. Onder het eten kreeg ik een berichtje van een jongen die ik bij de kookcursus in Bratislava had ontmoet, hij was nu ook in Wenen aangekomen.

Bethany en ik besloten hem uit te nodigen voor een drankje. Na het eten hebben we wel een uur rondgelopen opzoek naar een plek om te drinken, maar konden onmogelijk een plek vinden. Uiteindelijk belandde we in een Australische pub en moest ik beschaamd Daniel berichten waar we waren.

Daniel, een Australiër, die drie weken door Europa rondreisde heeft ons maar een beetje uitgelachen dat zijn eerste drankje in Wenen uitgerekend in een Australische pub was. Ik vond het een heerlijke plek. Om na een hele dag cultuursnuiven en door Wenen heen te wandelen vanachter de bar werd toegeschreeuwd: ‘Red! Ey, Red! Another?’ Bediening op zijn best!

De ochtend daarop word ik al vroeg wakker. In mijn kamer ontmoet ik een nieuw meisje, dat net is aangekomen. Ik nodig haar spontaan uit om met mij en Bethany mee te gaan naar Schloss Schönbrunn. Zij besluit haar planning om te gooien en vandaag met ons mee te gaan en de dag daarna de binnenstad te doen.

Beneden bij het ontbijt is Bethany nergens te bekennen. Het lukt me ook niet haar te bereiken. Net als ik klaar ben met eten krijg ik een berichtje: ik kom eraan!

Het meisje uit mijn kamer is onderhand ook beneden. Met zijn drieën zoeken we de route en vertrekken.

Schloss Schönbrunn is zo groot dat het mij niet lukt het helemaal op de foto te krijgen (zie omslagfoto). Uiteindelijk besluiten we de fotoshoot van het gebouw te laten voor wat het is – er lopen immers telkens mensen voor – en besluiten door de tuinen te lopen. We lopen het pad af naar de lege fontein, en vervolgens klimmen we de heuvel op met uitzicht op Schloss Schönbrunn.

Op de eerste foto het kunstwerk (waar een heel restaurant in blijkt te zitten) boven op de heuvel, met in onze rug Schloss Schönbrunn. Op de tweede foto Schloss Schönbrunn (en Wenen) vanaf de heuvel. Terug liepen we via het bos, in plaats van weer door de brandende zon :)

Oja, en er waren oneindig veel standbeelden. Die wij vol liefde hebben geïmiteerd om eens niet een standaard toeristenfoto te hebben 😀

Al bij al een hele geslaagde dag!

Waar zal ik nu naar toe gaan?

Een maand alleen op reis – #10 Op naar Wenen!

door Sophienne Bos

Vanuit Kosice met de trein naar Wenen duurt ongeveer acht uur. Acht uur naar landschappen staren, lezer, schrijven en slapen. Het is al laat als ik in Wenen aankom. De hostel waar ik heen ga is mij in Bratislava aangeraden, super dicht bij het centrum en super schoon.

Met mijn zware tas, vermoeide voetjes en oneindig enthousiasme stap ik de metro uit vlak bij de hostel. Het is na twaalven, gelukkig hebben ze een 24uurs receptie. De hostel heeft een giga lobby, met wel drie mensen achter de balie die backpackers aan het in- en uitchecken waren. Op banken waren mensen aan het slapen, praten en chillen. Vanuit een deur naast de balie kwam muziek. Er is een bar met pooltafel en er staan dronken mensen dicht tegen elkaar aan staand te praten. Ik check in op een vrouwenkamer.

Dus ik naar boven. Kom ik op de kamer brand het licht nog en hoor ik twee meisjes luid praten, dus ik dacht dat is fijn kan ik rustig uitpakken enzo. Blijkt er gewoon in twee bedden iemand te liggen slapen. Lekker rekening houden met…
Anyway ik wilde die bar beneden wel even checken, maar nadat ik mijn bed had opgemaakt en ik er heel even ging liggen is het niet gelukt om er weer uit te komen. Awesome! De meisjes hielden me wakker, maar dat maakte niet uit: ik lag. De volgende ochtend werd ik om zes uur gewekt door de oude vrouw die moest plassen en daarvoor het licht aandeed en daarna om zeven uur omdat de meisjes gingen douchen en dat was allemaal oké want ik val binnen no-time dan weer in slaap. Maar toen om half acht de meisjes hun haar gingen föhnen in de kamer wilde ik ze afschieten.

Om negen uur was ik beneden voor het ontbijt, mijn planning was oorspronkelijk tien geweest. Dik ontbijt in de hostel (4,50€) met broodjes, koffie, yoghurt, muesli, eieren en appels. Daarna heb ik gevraagd waar de freetour start. Mijn hostel was zo groot dat het zijn eigen freetour heeft. Dus om 10:30 stond ik met een groep toeristen te wachten op de guide. Tot nu toe zijn mijn guides altijd jonge, hippe mensen geweest. Dit keer was het oudere vrouw met een grijs kortpittigkapsel en zo’n band om haar hoofd. Ze sprak Engels met een heel zwaar Duits accent en schreeuwde. Ik moest echt even aan haar wennen, maar uiteindelijk was ze echt heel tof.

De tour begon aan de overkant bij de hostel, waar de naschmarkt is, een beroemde markt met heerlijk ruikende specerijen, falafel, eettentjes, snoepgoed, vlees, vis en kaas. En niet veel later staan we dan eindelijk voor het beroemde operagebouw. Dat in het echt nog grootser en indrukwekkender is.

Vanaf het begin van de tour raakte ik aan de praat met een meisje: Bethany.

We waren de enige die alleen waren, en we besloten de rest van de dag samen te blijven. Al snel had Bethany een hele planning gemaakt, die ik vervolgens compleet had omgegooid. De tour eindigde bij het kathedraal in het centrum van Wenen. Vanaf daar zijn Bethany en ik naar een geschiedenistour gegaan.

Na de tour vonden we een geweldige pianist die op het plein aan het spelen was. Eerder was ik een beetje teleurgesteld dat ik geen kleding mee had genomen om naar de opera te gaan. Nu kon ik toch nog de stad Wenen als klassieke muziekstad meemaken. Terwijl Bethany rondliep en uitzocht wat we verder zouden doen, heb ik twee uur lang naar de pianist geluisterd.

Geluk is toevalligheden die bij elkaar komen. Geluk is nieuwe dingen zien, ervaren. Nieuwe mensen ontmoeten en mee op avontuur gaan.

Een maand alleen op reis – #9 Couchsurfen in Kosice

door Sophienne Bos

Samen met Katerina stap ik vrijdagavond in de trein van Bratislava naar Kosice. Via vrienden heeft ze geregeld dat we bij iemand kunnen blijven slapen. Het is ruim vier uur met de trein, en uiteraard heeft deze vertraging. Hoewel wij dat niet doorhadden tot het bijna te laat was. Om vijf over twaalf, de oorspronkelijke arriveer tijd stapt Katerina vrolijk uit de trein. Ik volg haar het kleine stationnetje op. Het regent zachtjes en er branden slechts een paar lampen.
‘Schrijf je Kosice zo?’ vraag ik wijzend naar het bord waar Kysak opstaat.
‘Nee!’
Precies op dat moment begint te trein langzaam te rijden. We rennen naar de deur waar de conducteur nog half uithangt, goddank erg dichtbij ons. De trein maakt langzaam vaart terwijl Katerina en de conducteur kort praten over Kosice. ‘Volgende halte,’ zegt Katerina terwijl ze de trein opspringt, ‘Kom snel!’

Dit zie je alleen films! Mensen die rijdende treinen opspringen. Het feit dat ik dat zo ga doen maakt me zo zenuwachtig blij dat ik bijna vergeet te springen. Ik grijp me vast en sleur mezelf de trein in. Binnen steek ik direct mijn hoofd weer naar buiten en kijk naar het kleine stationnetje dat langzaam verdwijnt.
‘Dankjewel!’
De conducteur grijnst. ‘Geen probleem, en nu zitten, jullie.’

Als we aankomen op Kosice is de bus net vertrokken. De jongen waar we het weekend blijven logeren biedt aan ons even op te halen. Echt onwijs lief! Katerina doet vaker aan couchsurfen, ik heb dat nog nooit gedaan. Alleen zou ik dat ook niet gedaan hebben.

De jongen is ongelofelijk vriendelijk. Praat druk over het leven in Kosice en over zijn hobby’s terwijl we richting zijn huis rijden. De wijk waar hij woont: vervallen flats omringd door auto’s die in Nederland de apk niet redden, aan een prachtige rivier met aan de overkant een bos. Ik moet toegeven, ik was een beetje zenuwachtig toen we daar aankwamen. Vooral toen we de flat ingingen waar hij woonde: vieze tegeltjes, flikkerend licht, ingetikte ruitjes. Dit was precies zoals in de films.

Maar toen kwamen we het appartement in: schoon, mooi, licht, warm en vooral heel fijn. Ik was uitgeput. Onze host heeft ruim een halfuur allemaal dingen verteld die we de dag daarna zouden moeten doen, maar ik heb echt niets gehoord. Toen hij ons eindelijk het bed liet zien ben ik ook vrijwel direct in slaap gevallen.

De dag daarna nodigde Katerina en ik hem uit om met ons mee te gaan ontbijten. We reden de stad in. Na het ontbijt boodt onze host ons aan rond te leiden. Dat sloegen wij natuurlijk niet af. Kosice is prachtig.

Voor twee euro kon je de klokkentoren van de kerk inklimmen om over de stad uit te kijken. Zie je die kleine spiraal die vast zit aan de klokkentoren? Daar zitten een heleboel stijle, scheven treden waar we naar boven zijn geklommen. Bestwel spannend. Vooral als er tegenliggers naar boven of beneden waren, want die kon je onmogelijk passeren waardoor je weer een stuk terug moest lopen om ze langs te laten gaan.

Kosice, een stad waar ik nooit van gehoord had, zit vol pareltjes. Sprookjesachtige kastelen, beeldhouwwerken met zoveel details dat je de tijd verliest als je er naar kijkt en ouderwetsen paadjes en weggetjes. Er is ook een gangenstelsel onder de stad, dat helaas gesloten was toen wij er waren. Het schijnt je vrijwel overal te brengen. Redenen genoeg om ooit nog eens terug te gaan!

Helaas heb ik geen foto gemaakt van de deur van het Colosseum: en nee, dat is niet wat je nu denkt, het is namelijk een kroeg. Ergens in een zijstraat van het centrumplein zit een deur waarop stickers geplakt zijn. Als je het niet zou weten zou je er tien keer langs lopen, er hangt geen bordje en staat nergens een naam, maar door die deur heen kom je in de kroeg het Colosseum.

Eerst ga je een trap af, dan een lange gang door en dan nog een trap af. En dan ben je in een geweldige rockclub. Waar wel drie barren zijn, twee verdiepingen en een podium waar vaak bands spelen. Oeh, en een tafelvoetbaltafel :)

Deze foto komt via Google, helaas heb ik die avond niet echt een duidelijk plaatje kunnen maken.

Een maand alleen op reis – #8 Kookles in Bratislava

door Sophienne Bos

Na de klim naar het paleis gingen we terug naar de hostel om ons om te kleden voordat we weer de stad in zouden gaan. Daar pikten we onze nieuwe kamergenootjes op en gingen met zijn vijven de stad in om te eten en drinken.

Pas laat kwamen we terug in de hostel, waar we bij de balie zagen we de lege inschrijflijst voor de kookcursus en we besloten ons in te schrijven.

De volgende dag zijn we opnieuw door het stadscentrum gaan lopen, nu langs de plekken waar we nog niet met de tour waren geweest. Onze paden splitsen toen ik een museum in ging en zij ergens anders heen. We besloten elkaar bij de kookklas weer te zien.

Oké, dit museum over interieur (of hoe je dat dan ook noemt; ouderwetse kamers) was best tof! Maar ik was letterlijk de enige en die oudjes die daar werken spreken zo goed als geen Engels. Het eerste deel ging over de geschiedenis van wijn maken, met ouderwetse tools en dingen. Lovely, hier hadden ze ook Engelse teksten met verhaaltjes over wijn maken: dat vind ik leuk. Dingen leren, dingen lezen. Inspiratie op doen.

Daarna ging ik naar de eerste verdieping, waar alle lichten uit waren. Zodra ik de eerste kamer in ging stond een vrouw op om het licht aan te doen, die daarna een beetje achter me aan liep terwijl ik de kamers bekeek. Een beetje akward, maar dat is haar werk. Zo iets zou niet akward zijn op een moment dat er meerdere bezoekers zijn, maar er was niemand alleen ik. Dus zij hooverde om mij heen. Dan de kamer voor mij, dan achter mij. Ze liep gewoon heen en weer haar werk te doen, niet eens heel storend.

Maar toen op de tweede verdieping (opnieuw niemand, donker, vrouw legt haar tijdschrift weg om het licht aan te doen en loopt met me mee) bleef de vrouw telkens net een kamer achter mij, waar ze vervolgens met haar armen over elkaar heen naar mij staarde tot ik doorliep om me te volgen en weer naar me te staren. Het was zo vreemd, zo fout! Zo ongelofelijk ongemakkelijk.

Na het museum ben ik nog een beetje gaan rondlopen alvorens terug te keren naar de hostel om een lokale kookcursus te volgen: met fotograaf. De foto’s zijn gênant genoeg om even te delen. We kunnen zo een kookshow beginnen met al die gemaakte glimlachen 😉

De soep gemaakt van aardappelen, ui, schapenkaas, nog wat dingen en spek was super lekker 😀 Daarna gingen we met zijn alle de stad in, waar we tot in de late uurtjes in een rockbar hebben lopen drinken, dansen en tafelvoetballen!

Een maand alleen op reis – #7 Nieuwe vrienden in Bratislava

door Sophienne Bos

Katarina moet de komende twee dagen werken. Het weekend heeft ze niets. ‘Eigenlijk wil ik er ook even tussenuit,’ zegt ze, ‘Ik ben nog nooit in Kosice geweest. Zullen we daarheen?’

Kosice is de op een na grootste stad van Slowakije. ‘Doen we,’ antwoord ik.
Ik boek nog twee nachten in de hostel. Op donderdag is er een kookles. Het meisje achter de balie wijst naar de lege inschrijflijst. Ik zeg dat ik er over na zal denken en laat de lege lijst nog even leeg zijn.
Na een drankje aan de bar en een potje mens-erger-je-niet met een Engels stel ga ik naar bed. Met uitzicht op het paleis (zie foto).

De volgende ochtend staat mijn wekker vroeg. Tijd voor de freetour. Op mijn kamer zijn twee meisjes ook aan het wakker worden. Ik nodig ze uit en we gaan met zijn drieën de deur uit opzoek naar ontbijt en daarna de tour. We vinden een donker café waar ze pannenkoeken verkopen aan het plein waar de tour begint.

De twee meisjes, Franse Aude en Engelse Katy, kennen elkaar omdat ze samen een tijd in Brussel hebben gewoond.
Luid lachend op de vroege ochtend haasten we ons ontbijt en rennen daarna naar buiten. De freetour begint over 1 minuut! Bij het standbeeld zien we net een grote groep jongeren weglopen. Maar ze lijken wel heel jong. We volgen ze de brug op die over de (Donou?) gaat. Het gat tussen ons en de groep blijft even groot.
‘Ga eens vragen of ze het wel zijn!’ zegt Aude tegen Katy. Katy trekt een gekke bek, zucht en zet het daarna op een rennen.
Verbijsterd staan Aude en ik stil. We beginnen hard te lachen als we Katy wild zwaaiend iets probeert uit te leggen aan de dertien of veertien jarigen.

‘Scholieren,’ zegt Katy als ze vrolijk terug is gerend, ‘denk ik. Ze spreken geen Engels.’

We maken snel wat foto’s van de rivier en rennen daarna terug naar het standbeeld. Geen groep. Geen Freetour. Dan zie ik in de verte een groep mensen. ‘Zijn dat ze misschien?’

We lopen over het langwerpige plein naar zo ongeveer tegenover het café waar we hadden gegeten. En inderdaad daar, bij een kleiner maar beroemder standbeeld, staat een tourguide een verhaal te vertellen.’Freetour?’Hij knikt en nodigt ons uit mee te gaan. De groep staart ons drie een beetje vreemd aan als wij in lachen uitbarsten.

Foto: Blue Church (Goh, hoe zouden ze op die naam zijn gekomen?)

Ik kreeg spontaan zin in taart toen we op het einde van de tour langs deze kerk liepen!

Na de tour waar wordt uitgelegd waarom de beroemde dingen beroemd zijn en waarin wederom geweldige verhalen worden verteld (zo heeft de kerk een gouden kroon bovenop. Een hele kleine kroon. Mensen maakten de kroon belachelijk, vonden het armzalig. En dus werd beweerd dat een paard rondjes kan lopen in de kroon. Mooi niet dat ik dat geloof ;))

Ik begon de zin ‘Na de tour…’ en die zal ik nu afmaken: gingen we ergens lunchen. We belandden in een ondergronds restaurant, waar oude mannen in een achterkamertje aan het roken waren. We bestelden goulash soep en het was onwijs lekker. Goed gevuld waren we klaar om naar het paleis op de berg te lopen :) Een steile wandeling waardoor je goed je kuiten voelt aan het einde van de dag!