Wat is nog echt?

door Sophienne Bos

Levend in een wereld met videoclips, tv-programma’s, tijdschriften en weet ik veel wat allemaal nog meer waarin dunne vrouwen worden geshowd, hoor je steeds meer mensen over plastische chirurgie en de voordelen van fotoshop. Dunner, grotere borsten en billen, kaarsrechten tanden, langere wimpers, vlekkeloze huidjes… Ons droombeeld is onderhand nauwelijks meer menselijk.

Dat droombeeld moeten we dus loslaten. We moeten gewoon in de spiegel kijken en blij zijn met wat we zien. (Makkelijk gezegd hè?)

Dromer

door Sophienne Bos

als je constant met je hoofd in de wolken zit
moet je landen
het wordt tijd om te stoppen met dromen
het wordt tijd de realiteit onder ogen te zien
het wordt tijd om je verstand na lange tijd weer te gebruiken
land kleine meid
dromen brengt slechts narigheid
wat gebeurd is
is gebeurd
kom met je hoofd uit die wolken
zet je voeten op de grond
en leef
leef, kleine meid, leef
op een dag is de realiteit zo slecht niet meer
dan zal de lijn tussen droom en realiteit verzwakken
maar nu
nu moet je eerst landen
voordat je jezelf verliest in de prachtige dromen
die je hebt
die je de realiteit laten ontvluchten
land mijn kleine meid
richt je kin op
en straal
zoals je vroeger deed
zoals je deed voordat je een dromer was

Spontaan naar Londen

door Sophienne Bos

Een tentamen verschoof en plots was daar een vrije week. Ik zat muntthee te drinken met wat medestudenten toen ik doorkreeg wat dit betekende. Als ik op vakantie wil, dan kan dat. ‘Ik denk dat ik naar Londen ga,’ zei ik en een medestudent reageerde: ‘Dat wil ik ook wel.’
Natuurlijk antwoordde ik daar positief op en ik kraste vier dagen uit mijn agenda, daar zou ik geen afspraken meer maken. Twee dagen later boekten we lowbudget vliegtickets voor de 18e en zochten we een hostel. Helaas kun je die niet zonder creditcard reserveren, en zelfs over de telefoon lukte het niet.
‘Ach, wie gaat er nou in de derde week van januari naar Londen?’ zei mijn vriendin en dat is ook zo. We gaan gewoon met een lijstje hostels in de zak, een slaapplek zoeken we daar wel. Zo’n risico heb ik nog nooit genomen, en het idee dat we gewoon gaan vind ik heerlijk.

Goede voornemens

door Sophienne Bos

Het nieuwe jaar is pas vier dagen jong en men begint al weer te zeuren over hun eigen falen.

Goede voornemens wie maakt ze niet? Of eigenlijk wie behaalt ze?
Ergens begrijp ik dat zo’n nieuw jaar een goede stok achter de deur kan zijn. Ik ken genoeg mensen die op 31 december hun laatste sigaret hebben opgestoken, zich voornamen om minder te drinken, meer of minder seks te hebben, meer te leren, meer te lezen, meer te doen, meer te sporten en weet ik veel wat.

Op 13 oktober 2015 ben ik gestopt met roken. Dit is al meerdere malen een goed voornemen geweest, maar toen lukte het mij nooit. Op 13 oktober 2015 werd mij door niemand gevraagd te stoppen met roken (zoals mijn moeder, oma, familie etc. vroeger wel eens deed), het werd alleen aangeraden omdat ik de 15e onder het mes zou gaan voor mijn 3e knieoperatie. Eigenlijk wilde ik niet stoppen, maar als het mijn knie zou helpen dan kon ik ook wel niet roken (hoopte ik). En wat bleek? Dat kon ik inderdaad. Nu het steeds beter gaat met mijn knie ben ik nog steeds niet begonnen met roken. Niet omdat ik wil stoppen, want ik zou veel liever weer beginnen met roken, hoe dom dat ook klinkt, maar omdat ik mezelf elke dag weer verbaas.
Net als dat ik mijzelf elke keer verbaas als ik hoge cijfers haal (of eigenlijk verbaas ik mijzelf wanneer ik keihard werk of leer, dat cijfer verbaast me uiteindelijk een stuk minder).
Ik verbaas mezelf geregeld, wat eigenlijk alleen betekent dat ik dus niet zoveel van mijzelf verwacht…