Dromen zijn bedrog

door Sophienne Bos

Naast mij zit mijn moeder. Haar gezicht is wit weggetrokken en haar mond is een stukje open gezakt. Als verdoofd kijkt ze naar de man tegenover ons. Ik denk terug aan mijn vader. Aan hoe de vetbobbel jaren later toch een kankergezwel bleek te zijn. Hoe hij drie maanden later stierf met zijn familie aan zijn bed.
Nu zat ik in dezelfde positie. Het plekje dat maanden geleden niets had geleken bleek kanker te zijn. De verwoestende ziekte trof ons gezin opnieuw.
Terwijl de man aan de andere kant van het bureau van alles uitlegt zit ik met mijn gedachten al heel ergens anders. Bij mijn vriend, mijn broertjes… mijn opa en oma. Op dat moment besluit ik dat ik niet doodga. Mijn vader moet nog even wachten. Het doorzettingsvermogen van mijn oma en moeder moet ergens in mijn lichaam terug te vinden zijn. Een doorzetter, dat zal ik zijn. Ik sterf niet. Mijn vader moet nog even wachten.
In de auto zwijgen mijn moeder en ik. Ik ben doodsbang. Niet zo zeer voor de kanker die mijn lichaam overheerst maar 1) voor mijn moeder die nu achter het stuur zit en door de tranen nauwelijks kan zien wat ze doet en 2) voor de confrontatie thuis.
Mijn lichaam voelt verdoofd. Mijn hersenen nog meer. Ik denk terug aan mijn vader. Ik zie zijn glimlach, de angst in zijn ogen. Hij was niet bang voor de dood zei hij, hij was bang voor ons. Dat wij zonder vader zouden moeten opgroeien. En nu, nu gaat mijn moeder kapot en laat ik mijn broertjes achter. Ik ben niet bang voor de dood, ik ben bang voor de tijd. Voor de troep waarin ik mijn geliefden achterlaat.

Sinterklaas en Piet

door Sophienne Bos

Daar gaan we weer. Het is nog niet eens eind september en de zwartepietendiscussie gaat door waar hij vorig jaar geëindigd is. Is het dan echt zo moeilijk lieve mensen?

Het feest met Sinterklaas en zwarte Piet heeft voor mij ongelofelijk veel te betekenen. Weet je waarom? Omdat het feest bij mij geweldige herinneringen oproept. Zoals hoe ik met mijn vader naar een gigantisch sinterklaasfeest van zijn werk ging. Of hoe we het altijd bij mijn opa en oma vierden, hoe de bel ging en pepernoten de gang in werden gegooid en hoe wij de tuin in renden op zoek naar de pieten die de cadeautjes hadden gebracht. Over het jaar dat Sinterklaas samen met twee pieten op bezoek kwam op 5 december en ons eigenhandig de cadeautjes bracht en hoe we hem uitzwaaiden met tranen in de ogen. Of hoe de sint en zijn Pieten op school kwamen. Eén jaar klommen de pieten over het dak en een ander jaar werd Sinterklaas gebracht met een brandweerauto!
Herinneringen die gaan over een gelukkig gezin. Over een lach. Over plezier.
Een rode, groene, paarse of blauwe Piet geeft een kind net zoveel plezier, lijkt mij. En daar gaat het toch om? Plezier? Geluk? Een glimlach van een kind? Dat zijn de dingen waar dit feest om draait toch?

189618_10150103870563080_5049905_n

Okay, misschien vond ik het bijna altijd leuk ;)

Douane… Menzies… en Schipholschipholschiphol

door Sophienne Bos

Zo. In een achtbaan van emoties heb ik vandaag gezeten. Wat heb ik veel gevoeld.

Het begon allemaal rond mijn lunchpauze op werk, waar mijn broertje mij belde. Hij zat met een probleem. Een vriend van hem uit Saudi-Arabië had hem een verjaardagscadeau gestuurd en dat lag nu bij Menzies op Schiphol. Mijn broertje moest binnen 18 uur dat pakket ophalen, anders zou hij per dag mega veel moeten gaan betalen (bovenop de 69,31 die hij sowieso moest betalen). Maar mijn broertje woont in Friesland en had niet de mogelijkheid om naar Schiphol te komen en ik… ik woon in Amsterdam, dus ik was de dupe.

Ik was deze ochtend vroeg begonnen met werk, waardoor ik om kwart over vijf al naar huis mocht. Super fijn, want ik was moe en wilde vroeg mijn bedje in duiken met een restje Babotie dat ik nog in de koelkast had staan en lekker hersenloze televisie. Streep dat maar door. Rond half zes zette ik mijn fiets thuis neer en ging met de tram naar de trein naar Schiphol. En ik was zo moe en chagrijnig en ik vroeg me af waarvoor ik dit deed terwijl ik zo graag rustig thuis had kunnen zitten. Ik kreeg een appje waarin stond dat ik écht een goed mens was. En toen wist ik weer waarvoor ik het deed, natuurlijk. Voor mijn broertje. Waar ik van houd en van wie ik wil dat hij gelukkig is. Vanaf Schiphol ging ik met de bus naar Menzies, dat dik een kwartier rijden was en daar stond ik dan. Op een industrietrein waar duizend vrachtwagens reden.

1000 zweepslagen

door Sophienne Bos

Zweepslagen, geen twintig, geen honderd. Duizend.

Als je dat hoort, dan denk je dat je een boek leest. Een boek waarin de schrijver ongelofelijk overdrijft. In het nu populaire Hungergames worden zweepslagen als straf gebruikt, maar ook in vele andere fantasy en geschiedenis boeken. Als ik het lees voel ik bijna de pijn van het personage en voel de striemen op hun ruggen nabranden wanneer ze verzorgd worden.
 
(Wordt Raif Badawi straks verzorgd?)
(Worden de vrouwen die achter het stuur zitten straks verzorgd?)
(Wordt Mohammed straks verzorgd?)
(Wordt…)

In films komen zweepslagen voor. Met rillingen die over mijn hele lichaam trekken en een spoor van kippenvel achterlaten kijk ik naar de scene’s. De slaven in Egypte die werden geslagen als ze niet hard genoeg werkten, de zwarte slaven die geslagen werden tot ze niet meer konden lopen en de gevangen die zonder eerlijk proces midden in de stad aan een paal werden geketend, om vervolgens slag na slag het bloed te laten opspatten.
Dat is verleden tijd. Toch?
Dat zijn films. Toch?
Voor ons wel, gelukkig. In Nederland bestaat geen doodstraf, bestaan geen duizend zweepslagen.