Vanochtend in de trein was ik in gesprek, hoe we erop uit kwamen weet ik niet goed meer, maar we stelde elkaar de welbekende vraag: ‘Als je moest kiezen. Je ogen of je oren?’
Het is een bijna onmogelijke afweging, want zonder oren kan ik nooit meer muziek luisteren, niet meer in de kroeg dronken gesprekken voeren en zal ik nooit meer de stemmen van mijn geliefden horen.
Maar zonder ogen… zonder ogen kan ik de pracht van de wereld niet meer zien, kan ik niet lezen en dan kan ik niet schrijven. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn voor mij om niet te kunnen lezen en schrijven! Geen nieuwe werelden en extra levens, dan heb ik alleen nog maar een donkere wereld, die ik wellicht vorm kan geven met mijn handen.
Dat doet me denken aan de televisieserie Avatar, waar een blind meisje door middel van schokgolven de wereld om haar heen kan zien. Eigenlijk doet zij het omgekeerde van wat vleermuizen doen. (Zij voelt de aarde en voelt wat er is, vleermuizen voelen waar de dingen zijn, dus de leegte)
Maar ach, ik dwaal af. Blind of doof?
Ik zou dus kiezen voor doof, denk ik. Maar dan mis ik al die geluiden… Moeilijk, moeilijk.
Nu bij rtl Late Night, zit ook een doof meisje, dat dankzij de huidige technologie sinds kort weer kan horen. Ze traint zichzelf in geluiden. Ze hoort niet zoals jij en ik, maar ze kan horen.