De dood in een lichtgroene rugzak

Op haar rug droeg Moniek de dood in een lichtgroene rugzak. Ze wist precies waarnaar ze op zoek was. Haar doel was heel helder. Alleen waar kon ze het vinden?

Bijna een uur liep ze rond. De hoop bijna opgegeven. Toen, op een bijna uitgestorven pleintje ergens in West, vond ze wat ze nodig had. Ze trok haar handschoenen aan. Pakte uit haar zak het pistool waarvan ze bang was hem te gebruiken. Ze had geen keus, vertelde ze zichzelf keer op keer.

Liefde alleen niet genoeg

Een tijdje geleden kwam ik een schrijfwedstrijd tegen. De uitdaging: schrijf in precies 335 woorden (inclusief titel) een verhaal met het thema ‘Eerste liefde’.
335 woorden. Precies. Zoiets had ik nog niet eerder gedaan. Leuk, dacht ik, ik doe mee.
Er waren vier prijzen: de 1e, 2e en 3e prijs en voor het meest ontroerende verhaal een illustratie bij je verhaal.

En na een paar weken, toen ik al bijna vergeten had dat ik mee had gedaan, kreeg ik de e-mail waarin stond dat uit 146 inzendingen mijn verhaal het meest ontroerende verhaal is geworden.

Liefde alleen niet genoeg (eigenlijk had het Liefde alleen is niet genoeg moeten zijn, maar dan waren het 336 woorden. En achteraf vind ik dit nog mooier ook).

‘Ik hou van je,’ fluister ik tegen de dichte deur.illustratie
Het kussen naast het mijne is nog warm. Zijn geur hangt in de kamer. De geur die mij doet denken aan kerrie saus, hoewel hij daar niet eens van houdt.

Sociaal onhandig

Een half jaar geleden gaf ik voor mijn minor een workshop over complimenten geven en ontvangen. Wij Nederlanders zijn daar namelijk niet zo goed in. Er is zelfs een complimenten ABC: Accuraat (de feiten kloppen, de ander heeft het zelf gedaan), Betrouwbaar (wat je zegt is oprecht, geloofwaardig en realistisch) en Constructief (de ander heeft er wat aan en/of is belangrijk voor hem).

Zelf geef ik heel vaak complimenten. Of eigenlijk, ik zeg vaak wat ik denk: ‘Wat een leuke ketting.’ ‘Wat een mooie jurk.’ ‘Wat heb je dat goed gedaan.’ ‘Ik vind het zo knap dat jij altijd…’ etc. Nogmaals, ik zeg vaak wat ik denk, dus je hoort het ook als ik iets niet goed vind gaan of niet leuk vond.

Maar, wat blijkt, als ik iemand benijd/bewonder dan kan ik er dus helemaal niets van. Dan ben ik ongelooflijk sociaal onhandig. Gisteren bij Notes of a dirty old man probeerde ik Roos Vlogman te complimenteren: ‘Jij bent echt angstaanjagend,’ zei ik.

Geluidloze schreeuw

door Sophienne Bos 1 Reactie

op handen en knieën
tussen de opkomende lentebloemen
je mond wijd open
gillen, deed je
voordat je geluid op was
huilen, deed je
voordat je tranen op waren
wat er is gebeurd
weten de voorbijgangers niet
maar ik zie de dood in je ogen
wie ben jij net verloren?

Wat is nog echt?

door Sophienne Bos 1 Reactie

Levend in een wereld met videoclips, tv-programma’s, tijdschriften en weet ik veel wat allemaal nog meer waarin dunne vrouwen worden geshowd, hoor je steeds meer mensen over plastische chirurgie en de voordelen van fotoshop. Dunner, grotere borsten en billen, kaarsrechten tanden, langere wimpers, vlekkeloze huidjes… Ons droombeeld is onderhand nauwelijks meer menselijk.

Dat droombeeld moeten we dus loslaten. We moeten gewoon in de spiegel kijken en blij zijn met wat we zien. (Makkelijk gezegd hè?)